qurmurdu.İşdən istefa verib getdikdən sonra çəkildiyi otaq bomboş idi.Divarlar üstə-üstüə gəlirdi sanki...
Aygül sinidə yemək gətirib tumbaya qoyraq cəld otaqdan çıxırdı.Anasının halı ürəyini ağrıtsa da, ona yaşatdıqlarını unutmaq mümkün deyildi.Hər gecə hamıdan xəbərsiz yastığ islanırdı...
Arslan Anarı axtara-axtara qalırdı.Əldə etdiyi son məlumatlara görə onun Moskvada olduğunu öyrənmişdi...Atasının işlədiyi otaöa girib əyləşdi.Yusif oğluna baxıb nəsə soruşmaq istəyirdi ki, Arslan cəld onu kəskin şəkildə qabaqladı.
-Mən kimin oğluyam, Yusif bəy?!...
-Nəə?!..
Arslan cibindən kağızı çıxardıb ona uzatdı.Yusif heç nə başa düşməyərək ona uzadılan kağızı əlinə alıb diqqətini oraya cəmləşdirdi.Oxuduqca gözləri böyüyürdü.Alnını tər damcıları bürüyərək süzülürdü.
-Bu..nədir?!-güclə soruşub gözlərini qapatdı.
-DNT analizi...Ordan çıxan nəticə isə budur-mən sənin oğlun-filan deyiləm. Amma bacım Aygül sənin qanındandır...
Arslan sözünü soyuq tərzdə deyib ayağa qalxdı.Əlləri ilə masaya dayaq verib “ata”sının gözlərinə baxaraq əmin tərzdə soruşdu:
-Sən necə dözürsən axı o qadına?! Ne-cə?!...
-Oğlum, onun o vaxtkı halını görsəydin...
-Heç görmək də istəmirəm...!!!
Yusif həyəcanla ayağa qalxıb oğluna tərəf addımladı.Göz-gözə gələrək asta səslə soruşdu:
-Sən həmişə məndən soruşardın ” niyə mama belədir?!” cavabı budur, oğlum...
-Bir qadın canına can qədər yaxın olanları cəhənnəmə tullayırsa, silərəm o qadını!!! O 2 uşaq mənim qardaşlarımdırlar...
-Sən bütün bunları hardan bilirsən?!...
-Çoxmu vacibdir?!...
Yusif susub cavab verməyəndə Arslanın qapıya yönəlməkdən başqa çarəsi qalmadı.Əlini dəstəyə atıb burub çıxdı...
Axşam...
Aygül qardaşının təmkinlə çemodanını yığmasına kənardan seyr edib başını bulayırdı.
-Həmişəlik gedirsən?!..
Aygülün kədərli səsinə hərəkətlərini dayandırıb ona yaxınlaşdı.Bərk-bərk qucaqlayıb titrək səslə dedi:
-Mən uzaqlaşmalıyam buralardan bir müddətlik...Sən də gəl, əgər istəyirsənsə...
Aygül başını qardaşının sinəsinə sıxıb