b hıçqırıqla ağlamağa başladı.
-Bacarmaram...Anamdır o mənim...Mən də gələcəkdə ana olacam...Bunu edə bilmərəm...Düzdür, ona əsəbiyəm, amma..
-Sakitləş...Mən də buraxmaq istəmirəm, amma məcburam...Başa düşürsən?! Məc-bur!...Boğuluram burda, uzaqlaşmalıyam...
...Elxan əlini masaya çırpıb ayağa qalxdı. Bu zaman qapının döyülməsi ilə içəriyə təşrif buyuran Orxanın sifətini görməyə bir aləm laızmdır.Üzündən zəhrimar tökülürdü rəsmən.
-Nə var?!-Elxan soyuq şəkildə soruşdu.
-Sənin sevdiyin qızı murdarlayıb kənara atır, daha sonra heç nə olmamış kimi ona sahib çıxır...Və sən, Elxan bəy, buna sakit baxırsan, hə?!...
-Orxan, baş-beynimi aparma görüm! Sözünün canını de!...
-Mənim daha sənə, oyy pardon-pardon, sizə deyəcək sözüm qalmadı, Elxan bəy...
Orxan sözünü nifrətlə bitirib getməyə addımı atmışdı ki, Elxan qolundan tuturaq duvara çırpdı.
-Mənə bax, gözlərimə bax..!!! Əgər onlara zərər versən, ölümün əlimdə olacaq!!!...
Orxan Elxanın gözlərində bu vaxta qədər görmədiyi soyuqluğu gprüb güclə udqundu.Nicatın icazəsiz içəri girməsi ilə “mənzərə”yə son qoyuldu...
Axşam...
Anar qızını qucağında gızdiirb gülümsəyirdi.Bu zaman telefonun zəngi çalınmalı idi, bu gözəl an pozulsun.Fəxriyyə gülümsünüb Aylanı ondan alaraq diavnda əyləşdi.
-Şahmatist, sən həmişə elə vaxtda zəng eləməlisən ki..
-Ormantikanı saxla sonraya, bratik...Qərarın noldu?!...
-Fəxriyyə ilə danışdım-İngiltərə...
-Vaauu!...Lap əla!...
-Şahmatist, mənim başım çıxmır sənin planından,-narahatçılıqla dedi.
-Hər şeyi burax mənim öhdəmə, vəssəlam!..
-Axı..
-Anar,kar olmadığını bilirəm, bəsdir görüm!
-İlqar, mən səni tək buraxa bilmərəm, axı niyə başa düşə istəmirsən?!...
İlqarın cavabı zəngin sonlandırılması oldu...
YANVAR, 2012-Cİ İL. BAKI...
Anar artıq sözünü bitirib jurnalistə baxdı.
-Bir şey soruşa bilərəm?!...
-Buyur, Anar, eşidirəm...
-Bunu hardan bilirsiniz?!...
-Səncə kim ola bilər?!-çoxbilmişcəsinə gülümsədi.
-Yox... İlqar?!...Axı n iyə belə addım atsın ki?!...
-Sən narahat olma,