mən bilirəm nə edəcəm...
Anar özünəgüvəni həddən artıq olduğu hiss edilən jurnalistə baxıb köks ötürdü.
“İlqarın adamıdırsa, söz qoparmaq imkansız...”
2013-CÜ İL, YANVAR. BAKI...
Anar qapını açıb-açmamaqda tərəddüdlü idi.Mıxlanmış ayaqlarını güclə qopardaraq addımlarını atmağa başladı.Qapın açıb Arslanla Aygülü içəri dəvət elədi.
...15 dəqiqə səssizcə oturub qalmışdılar...
Anar öz-özünü mühakimə etməkdən yorulmuşdu artıq.Axı bunların günahı nədir ki?!...Sırf “xala” adlanan qadın bunların “ana”sıdır...
Arslan Aygülə baxaraq sözə başladı.
-Anar, bax, biz də sarsıntı içindəyik...Mən hətta xarici ölkəyə qaçdım ki, bəlkə rahatlıq taparam...
-Tapa bildin?!-
-Yox, təqibdən yaxa qurtarmaq mümkun deyil...
Anar ayağa qalxan kimi onlar da ayağa qalxdılar.Arslan yaxınlaşanda Anar bu səfər onu itələmədi, bərk-bərk quelcaqladı.
-Sən mənim qardaşımsan...Nə olursa-olsun, yenə qardaşımsan...
Aygülün gözləri yaşarmağa başlamışdı ki,Anar onu səslədi.
-Aygül, əgər sən Arslanın bacısısansa, onda mənimlə Rəfaelin də bacısısan, gəl bura..
Hər üçü bir-birlərini möhkəmcə qucaqladılar...
...Rəfael axşama yaxın gəldi...
Sənəm isə artıq 2 aydan çox idi ki, gözlərini əbədi yummuşdu ...
SON...
P.S. Bu hekayədə cərəyan edən hadislərin 80% real həyatdan götürülüb, əlavə etdiyim 20% isə hadisələrin gedişinə heç bir dəyişiklik göstərməyib.Belə çətin və ağrılı mövzunu yazmaq riskli oldu, amma yenə də yazıb bitirə bildim...
Və ən “aktual” suala cavab: Mənim bu insanlarla heç bir qan bağlılığım-filan yoxdur, sadəcə eşitmişəm onlar haqqında.Hekayəni bir növ rəngləşdirmək məqsədilə ordan-burdan əlavələr edirdim ki, qupquru protokol sənədi oxumayasınız...
Öpürəm hər birinizi, dostlar, yenidən görüşmək ümidi