bilmirdim.Xanların heç vecinə deyildi ki, uşaq lazımdır ya yox.Ondan kimsə bu barədə soruşanda gözləri aç qala qan çanağına dolurdu.Ərimin davakarlığına yaxşıca bələd olanlar susmağa üstünlük verirdilər. Və buna görə də heç kəs ortalığa bu məsələni atıb qlobal miqyasda problemə çevirməmişdi...
Bir gün yenə mübahisəmiz düşmüşdü.Xanlar mənə olmazın söyüşlər yağıdırıb döyməyə başladı.Bədənimdə sağ yer qalmamışdı demək olar ki...
Ondan 3 gün sonra gecə evə içkili halda gələndə mən içimdə tutub əsir etdiyim bütün hayqırışlarımı üstünə buraxdım.Məni sevmədiyini, valideynlərinin zorla aldığını dedyib durdu.Mən bu səfər dilimi dinc qoymayıb sərt şəkildə bağırdım.O, buna bədnmiş kimi saçlarım tutub məni otaq boyunca sürüdü.Ağzımla burnumun qanı bir-birinə qarışmışdı...
Alçalmışdım, çox pis alçalmışdım.Qadınlıq qürurum tapdalanmışdı.Elə yerdə uzanıb ağladım.Xanlar mənə 1-2 təpik ilişdirdikdən sonra söyə-söyə qapını çırpıb getdi...
1 saat elə o vəziyyətdə qaldım.Bir-birinə qarışan qanım artıq qurumuşdu.Güclə yerdən ağrılarla, qanlarla qalxıb yuyundum. Halsız halımla yataq otağına doğru gedirdim ki, qapının zəngi çalındı.Ərimin bağırtısına dik atıldım.O qapını yumruqla bərk-bərk döyüb bağırırdı. “Aç qapını, qəhbə!”
Qorxa-qorxa gedib qapını açdım.Və gördünlərimdən dəhşətə gəldim. Sərxoşluğun ucbatından ayaq üstə güclə dayanna Xanların qolları arasında bir qadın vardı.Vulqar geyimi, üzündəki makiyajdan bilinirdi ki, əxlaqsızın biridir...”
MART, 2007-Cİ İL, BAKI...
Fəxxriyyə Elxanı bir daha bəmbərk qucaqladı.
-Dəli qız,yavaş.Boğdun məni,-Elxan deyib güldü.
Fəxriyyə də ona qoşulub gülməyə başladı.
“Elxan ...Onu necə tərif edim axı mən?!... Mənim bankda işə düzəlməyimdə ən böyük dəstəkləyici desəm...Elxan - atamın rəhmətlik dostu İlhamın yeganə övladı...Uşaqlı dostum kimi də qələmə verə bilərəm...”
Onlar söhbət edə-edə kabinetə daxil oldular.
-Hə, dəli qız, danış görüm nə var-nə yox?!...
-Heç nə...
-Necə yəni “heç nə”?!...
-Elxan!...
-Yaxşı,