, yaxşı...Amma...?!...
-Amma nə?!...
-Heç...
“Mən o zaman Elxanın mənə yönəlmiş baxışlarına fikir verməmişdim.O, mənə şübhə ilə baxmışdı...”
Anar qapını döymədən açdığında bir müddət yerindəcə donub qaldı.Fəxriyyə Elxanla deyib gülməklərini dayandırıb “gözlənilməz qonağ”a çaşqın kimi baxdılar.
-Üzr istəyirəm...
Anar soyuq tonda deyilən üzrxahlığı Fəxriyyəni qorxutmağa başladı.İçinə düşən titrəmə getdikcə yayılırdı.Masa arxasından qalxıb Elxana baxdı.Elxan isə heç nə anlamırdı hələ ki...
Anarın qapını “nəzakətlə” bağlayıb getməsi ilə Fəxriyyənin çökərək əyləşməsini izləyən Elxan yavaş-yavaş ayılırdı.Kinayəli təbəssümlə başını tərpədib qıza baxdı.
-Hə, Fəxriyyə, danış görüm...
Fəxriyyə ilan sancmış kimi gözlərini anlaşılmaz ifadələrlə Elxana zillədi.
-Nə?! Nə danışım?!-həyəcanla soruşdu.
-Off ...Fəxriyyə, kimdir bu?!...
Elxan qızdan cavab çıxmadığını görüb qalxıb ona yaxınlaşdı.Bir əlini masaya, digər əlini qızın əyləşdiyi kürsüyə dayayıb asta səsləndi.
-Fəxriyyə, kimdir o?!...
-Bilmirəm,-gözlərini nöqtədən ayırmadan key kimi cavanlandırdı...
Anar əllərini yumruqlayıb özünü bankdan bayıra atdı.
“Kimdir o?!...Anar,nə olub sənə?!..”
Elə bu zaman yadına yediyi “şillə “ düşüb axmaq təbəssümlə pıçıldadı:
-Yox, gözəl qız, səni də çözəcəm!...

Axşam...
Fəxriyyə pilləkanlarla yuxarı çıxırdı.Qonşusu yaşlı qadınıgörüb sevindi.
-Kəmalə xala, axşamınız xeyir...
-Axşamın xeyir, qızım.Necə keçdi iş günün?!..
-Ehh, Kəmalə xala, həmişəki kimi...
Qadın çantasını az qala ələk-vələk edirdi.Fəxriyyə onun açarları axtardığını anlayıb barmağını qapının zənginə basdı .Kəmalə əlini alnına vuraraq
-Ahh...Mən necə də yaddaşsız olmuşam,-dedi.
Kəmalə xala 45 yaşında aşbaz işləyirdi.Əri onu 3 il əvvəl 2 qızı ilə atıb Rusiyada özünə isti yuva qurmuşdu.Gülsəhərlə Sahilə ata əskikliyi duysalar da, heç vaxt bunu analarının yanında bildirmirdilər.Bacısından fərqli olaraq 17 yaşlı Gülsəhər atasının anasına etdiyi zülümlərin az bir qismini öz gözləri ilə gördüyündən atasının