ə toxundurdu.Əyilib Anarın dodaqlarını öpdü.Anar bütün yorğunluğunu unudub Ləmanın belindən tutub dizlərinin üstündə oturtdurdu.Onun dodaqlarını gəmirə-gəmirə paltarını döşəməyə buraxdı...
Fəxriyyə tələm-tələsik tumbanın üstündəki telefonu qaldırıb ekrana baxdı.Gülümsünüb zəngi qəbul etdi.Bir az söhbət etdikdən sonra əsas mətləbə keçdilər.
-Hə, gözəl qız, şikayətin-filan varmı yenə?!-Elxan ehtiyatla soruşdu.
-Elxan, xahiş edirəm, Anara heç nə eləmə...
-Niyə?!...
Bax bu sualın qarşısında susmaqdan başqa çarəsi yox idi...MART, 2007-Cİ İL...BAKI...
Səhər yavaş-yavaş açılırdı...
Anar gözlərini açıb tavana zillədi.Başını yana çevirib yatmaqda olan Ləmana baxdı.Yenə qarnı üstə uzandığından kürəyi açıqda qalmışdı.Dirsəklənib kürəyini öpməyə öpməyə başladı.
-Hmm, Anar,-yuxulu səslə dilləndi.
-Heç...Sən yatmağında ol, deyib işinə davam elədi...
...Anar pencəyini divana buraxıb mətbəxə keçmək istəyirdi ki, telefonu zəng çaldı.Əlini şalvarın cibinə salıb telefonu çıxartdı.Məşhuri-cahan gülüşünü işə saldı.
-İlqr, nolub yenə?!...
-İlk öncə, sabahın xeyirli-uğurlu olsun, bratik...
İlqarın şad səsini eşidib azacıq təccübləndi.
-Oho, İlqar!...Şad xəbər eşidəcəm deməli!...
-Ordan çıxıb bura gəlsən yaxşıdır...
Zəng sonlandırıldı.Anar telefona baxıb gülümsədi.Elə bu zaman yenə “ala gözlər” gəlib gözünün pnündə dayandı.Başını silkələyib gözlərini yumdu.Açdığından pıçıldadı.
-Fəxriyyə...Nə isə, Anar...
...Fəxriyyə dəhlizə çıxıb ayaqqabılarını geyinməyə başladı.
-Aysu, ay qız, tez ol görüm, işə gecikəcəm...
Fəxriyyə elə yenicə sözünü tamamlamışdı ki, Aysu onun qarşısında peyda oldu. Bic-bic gülüb dedi.
-Gəldim, gəldim, ifritə bacım...
-Nə?! İfritə bacın?!...
-Hə, “ifritələrin ifritəsi”-deyib dil çıxartdı.
Fəxriyyə şəhadət barmağını uzadıb Aysunun burnunun ucuna azacıq toxundurdu.Kinayıli təbəssüm edib özünə əmin duruş sərgilədi.
-Aysu, o ifritə adlandırdığın bacın var ha, ondan azacıq qorxsan yaxşıdır...
Aysu pıqqıldayıb tez də özünü yığışdırdı.
-Aaa!