girdi.
-Buyurun, İmran müəllim....
Saçları ağarmağa başlayan İmran rahatlıqla əyləşdiyi kürsüyə söykənib hiyləgərcəisnə təbəssüm etdi.
-Demək belə, Anar!...Sənin də bildiyin kimi Fəxriyyə xanımın 1 həftəlik məzuniyyəti bitdiyinə görə işinin başına qayıdır bugün...
Anar tünd qəhvəyi gözlərindəki qığılcımla gülümsəyib dedi:
-Bəli, İmran müəllim, bilirəm...Mən onun qoltuğu nu özünə qytarıram...
-Amma?!...
Anardan cavab çıxmadığını görüb ayağa qalxdı.Ona yaxınlaşıb əllərini çiyninə basdı.
-Sən bugündən Sənəm xanımın şöbəsinəkeçirsən....
Anar kabinetdən çıxıb pilləkanlarla aşağı enməyə başladı...
Noyabr, 1982-ci il.Azərbaycan SSRİ-si...
“N” rayonu...Yağış dayanmadan sürətlə yağırdı...
Pəncərə önündə “yağışın rəqsi”ni izləyən gən qızın gözləri dolub daşırdı...
-Sənəm!!!...
Atasının qışqırığını eşidən Sənəm titrəməyə başladı...
Mart, 2007-ci il.Bakı...
Fəxriyyəona uzadılmış əli sıxıb gülümsədi.Anar da qarşılıq verdi.Fəxriyyə onun baxışlarında ilişib qaldı bir anlıq.Anar da sanki bundan həzz alırmış kimi gizli kinayə ilə gülümsünüb ona baxdı.
İmranın cod səsi onlarıbir-birindən ayırdı.
-Çox gözəl!....İndisə işinizin başınıza!...
Artıq günorta idi.
Fəxriyyə hər dəfə gözlərini yumub açdıqda o gözlər gəlib dururdu gözünün önündə.
“Nə oldu axı mənəbirdən?!...Adicə bir baxış idi də..Off, Fəxriyyə, oofff!..Özünə gəl!...”
Başını qaldırıb iş yoldaşlarına baxdı.
-Hə,Fəxriş, danış görüm...
Fəxriyyə əlindəki kağızı qovluğa buraxıb təəccüblü səslə soruşdu:
-Nəyi danışım, ay qız?! Səhərdən bəri çənə vururam da!...
-Yooox, Fəxriş, onu demirəm eee...Həyatında təzə hadisə-filan varmı?!...
-Fidan, mən Berlinə bibimgilə getmişdim, day sevgi söhbətlərinə yox!...
Fidanın ona “şübhhəli” baxışlarına başını bulayıb nəsə deməyə çalışırdı ki, onlarla bir kabineti bölüşən Nicatın qəhqəsi eşidildi.
-Fəxriş, məsləhət görmürəm...Fidan başna bəla ola-ola gedəcək, mən dən dməsi!...
-Sən-özünübəyənmiş Nicat bəy, heç qarışma!...
-Xeyir ola?! Bəlkə qatıq qaradır, xəbərim