k istəyirsən?!...
-Anar, sən özündəsən ya yox?!...
Anar başını çevirib İlqara baxdı.Onun mənalı baxışları qarşısında susmaqdan başqa çarəsi qalmadı.Nə də olsa, 35 yaşlı İlqarın həyat təcrübəsi ondan 10 qat artıq idi...
...Fəxriyyə banka gəlib çatmışdı ki, hamının sürətlə bir istiqamətə dorğu getdiyini görüb azacıq təəccübləndi.Mraq güc gəldiyində “axına qoşuldu”.
-Nolub burda?-astaca Fidandan soruşdu.
-Bilmirəm, amma deyəsən direktorun tapşırığıdır...
-Nazim müəllim burdadır bəyəm?!...
-Yox, onun ismarıcını İmran müəllim oxuyacaq bizə indi...
-Demək belə,-İmran cod səsini yüksəltdi.-Aramızda musiqidən başı çıxan varmı?!...
-Mən-skripka!
Hamı səs gələn tərəfə başını çevirəndə təəccüblərini gizlədə bilmədi.Anar əminliklə gülümsəyib irəli gəldi.
-Yenə bu özünübəyənmiş!-Orxan yavaşca narazı səslə dilləndi.
-Sakitləş, Orxan,-Nicat gözlərini Anardan ayırmayıb dedi.
-Bu özünü nə hesab edir axı?!..
Anar hər kəsə baxıb öz işini görürdü(yəni gülümsürdü).Baxışları Fəxriyyə ilə toqquşanda isə azacıq duruxub qaldı.Lakin tez də özünə gəldi.
Fəxriyyənin narahat halını izləyən Elxan başını məzəmmətlə buladı...
...Fəxriyyə əlini qapının dəstəyinə açıb içəri girmişdi ki, kiminsə addım səslərini eşidib arxaya çevrildi.Anar qarşısında dayanmışdı.
-Nə istəyirsən?!...
-Heç nə..Əsil sən məndə nə istəyirsən, Fəxriyyə?!...
-Sənin ağlın başındadır ümumiyyətlə?! Bu nə sualdır?!...
Anarın ona doğru gəldiyini gördükcə arxa-arxaya getməyə başladı.
-Bilmirəm...
-Nəyi bilmirsən?!...
-Səni tanımaq istəyirəm, amma alınmır nədənsə..
Fəxriyyə kürəyini divara dayayıb nəfəsini içəri çəkdi.Anar daha yaxınlaşıb gözlərinə baxdı.
“Nə var axıı səndə, Fəxriyyə?!...Niyə səni çözə bilmirə?!...”
Elə bu zaman qapının döyülmədən açılması ilə bu “möcüzəli ana”a son qoyuldu.
-Fəxriyyə...
Elxanın sözü ağzında qaldı.Mənzərəni izləyib nəsə anlamağa çalışırdı ki, Anarın sürələ çıxdığını gördü...
...Anar liftdən çıxanda qarşısında ona qəzəbli baxan Orxanı gördü.
-Eşidirəm...
-Mənə