b gözlərini yumdu.Elə təzəcə yummuşdu ki, qaranlıqdan parıldayan ildırımın səsindən gözlərini 4 açdı.Dərindən nəfəs alıb arxa-arxaya gedib çökərək əyləşdi.Başını əlləri arasına alıb saçlarını qarışdırmağa başladı.
Qapının arxasındakı addım səslərini eşidib cəld əvvəlki halına qayıtdı.Sevil içəri girən kimi özünü itirsə də, onun ardınca girən Orxanın qəzəbli baxışlarını görüb içinə titrımə düşdü.Keçib yerində əyləşərək Anara tərəf baxmamağa çalışırdı.Onun bu “canfəşanlığı”nı görən Orxan başını məzəmmətlə başını buladı.
Anar hər nə qədər öz “aura”sını ətrafa yaysa da, gözlərinə diqqətlə baxılsaydı hamıdan gizlətməyə çalışdığı ümman boyda kədərini görmək olardı...
Fəxriyyə əlini uzadıb qovluğu qaldıranda əlini titrədiyini fərqinə vardı.Baxışları titrəmədə ilişib qaldı.Nicat başını qaldırdığında onun halını görüb həyəcanla ayağa qalxaraq yanına gəldi.
-Nəyin var, Fəxriyyə?!Noldu sənə birdən-birə?!...
Aramsız suallar versə də, qızdan cavab almadığını görüb dizlərini yerə atdı.
-Fəxriyyə, Anara qarşı nəsə hiss edirsən?!...
Sanki bu sual qızı ildırım kimi vurub minillik yuxudan oyatdı.İlk öncə anlaşılmaz baxışlarını Nicatın üzərində saxlasa da, sonra dodaqlarına təbəssüm “yapışdırıb” masa arxasından qalxdı.
-Nicat, bu nə sualdır?!...
Onun ardınca qalxan Nicat qəti əminliklə cavablandırdı:
-Fəxriyyə, Anar bəlkə də bütün Bakı gözəllərinin ağlını başından alıb, bilmirəm, amma o, heç vaxt başqalarına sənə yaxınlaşan qədər yaxınlaşmayıb..Yəni mənim gördüyüm qədəri ilə...Sanki sənə qarşı marağı var, səni çözməyə çalışır...
-Nicat, mən hələ də başa düşə bilmirəm:Axı bunu hardan çıxardırsan?!...
-Özündən əminsən, Fəxriyyə?!...
-Haydaaa!...Nicat, bax mən...
-Yox, əsl sən bax...Bax və hər şeyi öz gözlərinlə görməyə çalış...Mən ona inanmıram, heç bilmirəm niyə, amma hhiss edirəm...Hiss edirəm ki, sirrli adamdır, həddindən artıq sirrli...Əgər bankda hansısa “analoqu olmayan” hadisə baş verəcəksə, ondan bilinəcək...
Fəxriyyə Nicatı dinləyib təkrar əyləşdi...
Anar