n imtina edərək geriyə doğru addımını atmağa çalışırdı ki, Anar cəld qızın belindən tutub özünə daha da yaxınlaşdırdı.
-Etiraf et, gözəl qız...
-Əl çək məndən,-edərək Anarın çiyninə zəif yumruqlarını endirməyə başladı.
Anar həzz alırmış kimi onu özünə daha da bərk sıxdı.Fəxriyyə onun gözlərinə baxanda özünü itirirdisə, Anar ala gözlərdən getdikc təsirlənirdi.
-Kimsən sən?!...
Anarın asta, yumşaq, amma ehtiraslı səslə soruşub onun belini buraxdı.Fəxriyyə özünə gəlməyə başlayırdı ki, Anar işıq sürətilə oranı tərk etdi.Fəxriyyə əlini ürəyinin üstünə qoyanda onun tez-tez vuran səsini eşitdi.Gözlərini yumub dərindən nəfəs aldı.
“Axı niyə məhz o?!...Ətrafda bu qədər oğlan varkən, niyə o?!...Onun ətrafında ona maraq göstərən qızların sayı=hesabı bilinməzkən niyə mənimlə maraqlanır?!...Noiyə “oyun” oynamaqda bu qədər qərarlıdır?!...Niyə məndən söz qoparmağa can atır?!... Niyə, Fəxriyyə?!...NİYƏ?!”
Fəxriyyə özü-özünə verdiyi sualların içində itib batırdı...
Anar arxivdən çıxdıqdan sonra ani hərəkətlə ayaq saxladı.Çevrilərək indicə çıxdığı “məkan”ın qapısına baxdı.
“Anar, o qızda nəsə var ki, ona bu qədər maraq göstərirsən...İlahi, Anar!...Özünə gəl görüm!..”
Göz qapaqlarını dəfələrlə yumub açdı.Ayaqlarını güclə qopardaraq uzaqlaşdı...
1982-1983-CÜ İLLƏR.NOYABR-APREL...AZƏRBAYCAN SSRİ-Sİ...”N” RA YONU...
“O dəhşət dolu iyrənc səhnə gözümün önündən çəkilmək bilmirdi.Hər nə qədər sürətlə qaçırdımsa, məni təqib edirdi...
Bacımın yaşadığı ər evinin ünvanın bildiyimdən, tələm-tələsik özümü onlara çatdırmağa çalışırdım.Gözlərimdən axan və getdikcə sürətlənən yaşlarım selə çevrilmişdi.Qaçdıqca yıxılırdım, yıxıldıqca ətrafa qorxa-qorxa baxıb qalxırdım...
Budur bacımın ər evi.Yumruqlarımı var-gücümlə işə salaraq qapını dəli kimi döyürdüm.
-Sooollmaaaazzz, bacıııcaann, nooollaaaarr, aaaaççç qaaapııınııı...
Qapını nə qədər döydüm, xatırlaya bilmədim.Amma gözümə düşən işıqdan olan-qalan gücümü itirib huşumu itirdim...
Ayıldığımda bacımın üzərində tir-tir əsdiyini