gördüm.Alnıma nəm dəsmal qoyub saçlarımı sığallayırdı.Gözlərimi güclə açıb təkrar bağladım.Solmaz əyilib mənə bqaxanda gözlərindən 2 damla yaş yanaqlarıma düşdü.
-Sənəm, bacım mənim, nə baş verib?! Nələr yaşamısan ər evində?!...
Onun asta və qorxa-qorxa soruşması mənə gec çatdı...
Gözlərimi bir daha açanda günəşin şüalarını öz üzərimdə hiss elədim.Qalxıb əyləşdim.Əynimə baxdım.İlahi, hanı mənim paltarım?! Başımı qaldırdıqda Solmazı gördüm.Hamilə idi.
-Sənəm, danış görüm, -deyib yanımda əyləşdi.
Mən hər şeyi necə danışdım, xatırlaya bilmirəm.Yadımda qalan tək şey onun mənə dəhşət dolu baxışları idi.Tez-tez əli ilə açıq qalan ağzını qapadıb bərəlmiş gözlərlə mənə baxırdı.Bitirdiyimdə gözlərimi bir nöqtəyə zilləyi “illərin susqunu” görkəmini aldım.
Solmaz hamilə halı ilə ayağa qalxıb o baş-bu baş gəzirdi.Dodaqlarını gəmirməyindən əsəbi olduğu sezilirdi.
-Sənəm, bəs...nə edəcəksəm indi?!...
-Bil...mi...rəm...
-Necə yəni “bilmirəm”?!...Atamızı heç tanımırsan?!...
-Məni bədbəxt edən elə atam oldu...Elə səni də...
Solmaz özünü yığışdırıb səsinə “düzəliş” verdi.
-Mənim problemin yoxdur...
-Doğrudan?!-səsimi yüksəldərək özüm də ayağa qalxdım.-Onda kədərli baxışlarınin sirri nədədir?!...
Solmaz mənə elə baxırdı ki, sanki bacısı yox, düşməni dayanmışdı qarşısında.Birdən üzümə dəyən şillə o qədər güclü oldu ki, müvazinətimi itirib üzü üstə yerə düşdüm.Özümə gəlməyim çox uzun çəkdi.Qalxaraq üzümü əlimlə tutub bacıma baxdım. Gözlərim dolub daşmağa başladı.
-Sən...məni...
-Sus!...
Bacımın qorxunc səsindən içimə elə bir qorxu düşdü.Titrəməyə başladım.
-Bir də bu barədə ağzına bircə kəlmə də alma!...BİLDİN?!...
-Axı...Solmaz...
-Sənəm, dediyimi eşitdin, ya yox?!...
Mənim dilimi udaraq qorxu ilə bacıma baxırdım.Bu vaxt qapının zərblə çırpılması ilə onun “atamız yaşındakı” əri içəri girdi.İlk bacıma, sonra mənə hirsli-hirsli baxıb sözünə başladı.
-Ər evinə qayıdırsan!...
Mən şokdan da betər vəziyyətə düşüb qaldım.Bacıma baxdım, o deyəsən məndən