n fərqlənmirdi.Ağzımı açmağa imkan tapmamış Solmaz güclə göz-qaş edib məni susdurdu.
-Mən artıq söz eşitmək istəmirəm!...BU QƏDƏR!!!...
-Teymur, bəlkə...
-Sən sus..!
Teymur-yəni bacımın əri bizi tək buraxıb çıxdı.Mən dizlərim üstə çöküb əllərimlə ağzımı başladım ki, hönkürtüm eşidilməsin.Solmaz güclə diz üstə çöküb məni qucaqladı.
-Mən onunla danışaram...1-2 günlüyə görə...Amma sonrasını bilmirəm, Sənəm...
Solmazın göz yaşları saçlarıma damcılanmağa başladı.Mən gücdən düşmüş qollarımı qaldırıb onu qucaqladım...
MART,2007-Cİ İL...BAKI...
Bakı gecələri...
Anar pencəyini divana atıb köynəyinin qol düymələrini açmağa başladı.
-İs-tə-mi-rəm!...
-Sən qələt edib istəmirsən!...
İlqarla Samirin qışqırıqlarına özünü cəld bilyard otağına yetirdi.Hər ikisi bilyard masasının kənarında bir-birlərinə qanlı baxışlarını görüb yaxına gəldi.
-Anar, qarışma!...
Anar İlqarın səsindən diksinib ona baxdı.
-Nolub yenə?!...
-Nolub?!...O olub ki, sənin bu əziz-xələf bratişkan oxumaq istəmir...
-Oxumayacam!..
-Mənsə deyirəm:OXU-YA-CAQ-SAN!!!MART, 2007-Cİ İL...BAKI...
Anar yaranmış gərginliyi aradan qaldırmaq üçün 1-2 kəlmə “şirin” sözlə ağzını açmaq istəyirdi ki, İlqarın kəskin baxışlarını görüb fikrindən daşındı.
-İlqar, bura bax, sənə hörmətim Anardan da artıqdır, amma...
-Amması yoxdur bu məsələnin!...O-xu-ya-caq-san, vəssəlam!!!...Anarı da mənə qarşı qaldırmağa çalışma, mən onu yaxşı tanıyıram!...
İlqarın son nitqindən sonra ortalığa sanki “ölüm sükutu” çökdü.Samir qapını çırparaq çıxıb getdikdən sonra Anar üzünü İlqara tutdu.
-İlqar...
-Mənə dərs keçmə , Anar!...Mən nə edəcəyimi çox gözəl bilirəm!...
-İlqar, mən demirəm ki, səhv addım atırsan, amma...
-Nə amması?! Bu məsələdə “amma”dan söhbət gedə bilməz!...
İlqar divanda əyləşib dirsəklərini dizlərinin üstünə qoydu.
-Anar, anlamırsan, anlamaq da istəmirsən!...Mən ətrafımda savadsız adam görmək istəmirəm!...Nolsun ki, biz “vor” aləmiyik, hə, nolsun?!...
Anar İlqarın son sözlərin təsirlənərək əllərini belinə