ə qarşısında dayanmış “özünübəyənmiş”in dediklərindən nəsə anlamağa çalışırdı ki, Anar cəld içəri girdi.
-Bu dəqiqə olan-qalan bütün əsəblərimi tökəcəm bu manyakın üstünə!...Yaxşı, Anar bəy, bu mənə borc olsun!..Sənə elə dərs verim ki, gəl görəsən!...
Anar qarşıdan ona doğru yönələn Sənəmi görəndə “gic-gic” gülümsəməsini yığışdırdı.Sənəm gəlib düz onun “burnunun önündə dayandı”.
-İşin tamamlanıbsa, dərhal kabinetimə!...
Qadın sözləri deyib onun yanından ötüb keçdi.
“İlahi!...Ya səbr!..Bu qadın da ki...!”
Anar getmək istəyirdi ki, qarşısında Elxan peyda oldu.
-Mən sənə nə demişəm?!
-Sən hər dəfə mənim qarşıma “göbələk” kimi çıxacaqsansa, yadımda heç nə qalan deyil...
Elxan onun hazırcavablığına əsəbləşsə də, özünü o yerə qoymadı.
-Sənin dikbaşlığın bir gün gələr də başına bəla olar...
Anarın vecsizcəsinə onu dinlədiyini görüb daha da yaxınlaşdı.Gözlərinə baxıb sözünü tamamladı.
-Bunu qulaqlarına sırğa elə!...
Günorta...
Liftin qapıları açıldı.Bomboş idi.Fəxriyyə sevinərək içəri girmişdi ki, Anar özünü çatdırıb “içəri saldı”.Onun baxışlarından içinə yenə titrəmə düşdü.Liftdən çıxmağa cəhd göstərirdi ki, Anar cəld düyməni basdı.Qapı bağlandı.
-Məndən qaçmaqla nə qazanırsan?!...
Anarın ona tərəf “hücum”unu görüb kürəyini liftin divarlarına söykədi.Anar yaxınlaşıb ala gözlərinə baxdı.Əllərini divara dayayıb qızı “mühasirə”yə aldı.
-Səndə nə var axı?!...Anlamıram səni...
Fəxriyyə tərpənməz halda onun gözlərində itirdi.Özündə güc tapıb qırıq səslə dedi:
-Mə..nə... to...xun...ma...
-Mən heç sənə toxuna bilirəm ki?!-səsində titrəyişin notları sezildi.
Anar bir qolunu divardan aralayıb əlinin tərsi ilə yavaşca qızın yanağını sığallamağa başladı.
“Yox...Toxunma mənə...Yalvarıram...Mən sənin baxışlarına güclə dözürəm...Toxunuşun məni məhv edir..Toxunma...”
Anar onun baxışlarından nə demək istədiklərini oxuyub daha yaxınlaşdı.Fəxriyyənin titrəməsi getdikcə sürətlənirdi.Əlini güclə qaldırıb Anarın sinəsində qoyub onu dayandırmağa çalışdı.
Anar sinəsində