ə vurxunurdu.Tez-tez o tərəf-bu tərəf çevrilirdi.Narahatçılıqdan dolayıgözlərinə yuxu getmirdi.Dikəlib əyləşdi.Qolları ilə dizlərini qucaqlayıb çənəsinə dayaq verdi.
“Anar...Niyə bu qədər sirrlisən axı?!...Niyə mən?!...”
Bu tipdən olan digər sualları da özünə yağdırıb gözlərini qaranlığa zillədi.Aradan 5-10 dəqiqə keçdikdən sonra yorğanını kənara çəkərək ayağa qalxdı.Mətbəxə gəlib özünə su götürək istəyəndə atasının spirtli içki içən gördü.Bircə anlıq yerindən tərpənməz qalıb key baxışlarını atasına zillədi.Və birdən ayaqlarını qopardıb atasının əlindən qədəhi alıb döşəməyə çırpdı.
-Ata, lazım deyil belə eləmək...Sən bizə lazımsan...Mənə, Aysuya, Murada lazımsan....
Malikin gözləri dolub daşmağa başladı.Titrək əlləri ilə başını tutub qırıq-qırıq dedi:
-Ba...car...mı...ram...A...lın...mır...
Fəxriyyə atasının başını sinəsinə sıxıb gözlərini bərk yumdu.Göz yaşları dodaqlarına, çənəsinə süzülməyə başladı.
-Sakitləş, ata, sakitləş...
-Qızım, mən güclü deyiləm...Elə görünürəm, amma deyiləm...
-Ata, anam səni belə görsəydi bilirsənmi nə edərdi?!...
-Nə edərdi?!-key səsi soruşdu.
Fəxriyyə göz yaşı içində axmaqca gülümsünüb şən səsini işə saldı.
-Səni bax bu pəncərədən tullayardı...
Malik qızının zarafatına gülümsünüb dərindən nəfə s aldı...
...Anarın fikirli olduğunu sezən Ləman dirsəklənib ona baxdı.Barmaqlarını onun əzələli bədənində gəzidirib dodaqlarını yaxınlaşırdı.
-Nə olub sənə?!...
-Heç nə, -fikirli halda cavab verdi.
-Anarın dodaqlarına öpüş qondurub gözlərinə baxdı.
-Son günlər nədənsə gözümə birtəhər görünürsən...
-Dedim ki, heç nə!...
Onun səs tonundan udqunub üz cizgilərinə diqqətlə baxmağa başladı.
“Off!...Bu qız niyə ağlımdan çıxmır axı?!....”
Anar başını yana çevirib ona baxan Ləmanın dodaqlarına yumuldu.Onu kürəyi üstə uzadıb işinə başladı...
Səhər...
Anar qapını açıb evə girdiyində yenə “qalmaqallı” səs-küy eşitdi.Tələsik addımlarla özünü zala yetirdi.
-İlqar, başa