i izləməyə başladı.Anar İmranın yanına “təşrif buyurub” rahatlıqla gülümsədi.
-Buyurun, İmnran müəllim..
-Deməli, sən iddia edirsən ki, skripka ustasısan?!...
-Əstəğfürullah, İmran müəllim, mən nə karəyəm ki, ellə bir kəlməni ağzıma alam?!...
İmran onun kinayəsi ucbatından az qala pzündən çıxsa da, ətrafdakı insanlara görə özünü ö yerə qoymadı.
-Çox gözəl!...Elə isə hamının gözü qarşısında skripkadan nəsə ifa elə!...
Anar qarşısında dayanaraq onu ikrahla süzən, qarnı özündən 5 dəfə qabağa düşən İmran “müəllim”ə diqqətlə baxıb gözlərini qıydı.
-Razıyam!...
Crystalize...Anarın ifaçılığı altında skripka əsərinin səsi bank direktorlarının toplaşdığı otaqdan ətrafa yayılmağa başladı...
Musiqinin sədaları Fəxriyyənin kabinetinə də gəlib çatırdı.Qız rəsmən “sehrlənmişdi”.Onun tərpənməz halını izləyən Nicat narahatçılıqla Fidana baxdı.Fidan Fəxriyyədən heç də fərqlənmirdi...
“Bir insan bu qədərmi adamı özünə heyran buraxar?!...Onun hansısa vitrini çatışmır deyəsən....İlahi, Fəxriyyə, bu nə axmaqlamalardır uydurursan özündən?!...”
NOYABR-APREL.1982-1983-CÜ İLLƏR.AZƏRBAYCAN SSRİ-Sİ.”N” RAYONU...
Bacım ərini necə yola gətirmişdi, bilmirəm, amma məni kədərli səslə “muştulaqladı” ki, ancaq 2 gün qala bilərrəm...
Həmin gün mən heykələ dönmüşdüm.Ayaqlarımı qucaqlayıb küncə çəkilərək oturdum.Göz yaşlarım sel axınına davam edirdi.Dodaqlarımı dişləməkdən qana boyanmışdı.Dırnaqlarımla ətimi deşirdim.Və bütün bunları səsimi çıxartmadan edirdim...Bacımın otağa gətirdiyi yeməklərə gözümün ucu ilə baxmırdım. O isə mənə “yazıq” baxışlarla baxıb gözləri dolsa da tələsik çıxıb getməklə özünü “güclü” göstərməyə çalışırdı...
Qaranlıq öz işini görmək üçün vaxt sayırdı.Mənim “ruh” halıma acımadan məndən alacağı varmış kimi davranmaqdan vaz keçmirdi...Və birdən qapı zərblə çırpıldı...
İlahi!...Bu-bu-bu..Boğazım düyünləndi...Mənim “ər”ciyəzim hirslə mənim qolumdan tutub qaldırdı.Güclü şok keçirmiş vəziyyətimlə gözlərimi ona zillədim.
-Sən-qəhbə, özünü nə hesba edirsən,