hə?!...Atan hansı xarabanın padşah balasıdır?!-deyib üzümə şillə vurdu.
Gücümü itirib üzü üstə yıxılmağımla saçlarımdan vəhşicəsinə dartılmağım bir oldu.O canıma qorxu salan səsini işə salıb qulağıma bağırdı.
-Sən hansı küçənin itisən, heç olmazsa bunu bilirsən?!...
Ağlamaq istəyirdim, bacardım...Gözlərim dolmuşdu, amma heç nə süzülmürdü...İçimdəki “üsyan” səsi məni boğsa da, üzə çıxarda bilmirdim...
Xanlar saçlarımı buraxmaqla ölü kimi çırpıldım.Gözlərimə sinidəki bıçaq sataşdı.O an ağlıma hansı qorxunc fikirlər gəldisə, olan-qalan son gücümü toplayıb ayağa qalxmağı bacardım.Ərim otaqda deyildi.Gözlərim ətrafı milyon dəfə dolasa da, ondan xəbər ala bilmədim.Ruhsuz halımla yaxınlaşıb bıçağı əlimə aldım.Ona elə baxırdım ki, görən deyərdi ki, əlimdəki oyuncaqdır...
Budur, yenə “sevimli” ərimin qapının çırparaq açmaq adəti.Üzərimə necə gəldisə bıçağı qarnına soxdum...
Mən o an “yaddaşsız” idim sanki.Heç nəyi xatırlamadım.Necə oldu, niyə oldu və s.bu tipli suallar məni mühasirəyə alıb boğurdu.Xatırladığım tək şey o oldu ki, Xanların qanlar içidə üzən meyidini görüb dəhşərli bağırtı ilə qışqırdım...
Bacımal əri gəlib otağa soxulanda gözlərinə inanmaqda çətinlik çəkdilər.Solmaz dəhşətlə qışqıranda mən huşumu itirdim...
Gözlərimi açdığımda səhər idi.Mənə bir cüt göz baxırdı.Tamamilə yad göz...
Mən qalxmağa çalışanda o, əyləşdiyi kətildən qlxıb əlini çiynimə basıb dedi:
-Məndən sənə zərər gəlməz, qorxma...
Mən ağzıma su alıb ona baxdım.Üz cizgiləri mənə kimisə xatırladırdı sanki.
-Mən Hikmətəm, Teymurun oğlu...
Nə?!Kimin oğludur bu?! Teymur da kimdir?!...
O, qayıdıb öz yerində əyləşdi.Mənə kədərlə baxıb başını aşağı saldı.Sanki məndən utanırdı.
-Mən bütün məsuliyyəti öz üzərimə götürürəm...
Nə?!...Hansı məsuliyyəti?!Nə gicləyirdi bu?!...
-Hətta atamın da qətlini öz üzərimə götürürəm...Amma şərtim var! Mənə ərə gəl!..Və xahiş edirəm, heç nə soruşma!...Vaxtı gələndə mən özüm hər şeyi sənə danışacam!...
Mən çaşqın baxışlarımı ona zilləyəndə birdən