dərsdən..Mənsə bezirəm bu söhbətlərdən...Nə qədər olar axı?!...
Fəxriyyə başı ilə qızı evə dəvət etdi.
-Şeyy...Malik əmi heç nə deməz?!...
-Aha!... Deyər-deyər, lap səni hap edib bəh-bəhlə nyam edər...Ay qız,Ş nə deyəcək aaa?!..Keç görüm, dayanma burda...
Gülsəhəri Aysunun otağına ötürüb zala keçdi . Atasının yanında divanda əyləşib ona baxdı.Malik də qızına baxıb kədəli təbəssümlə gülümsədi.Fəxriyyə başını atasının sinəsinə qoyanda gözlərindən ixtiyarsız şəkildə damcılar süzülməyə başlandı.
-Qızım, niyə ağlayırsan?!-Malik qızının üzünü əlləri arasına alıb soruşdu.
-Heç, ata, heç...
Amma qəlbinin dərinliklərində bir eşidilən səsdən qorxmağa başladı.
“Fəxriyyə, özünü aldatma!...Sən özünübəyənmiş “babnik”ə görə göz yaşı axıdırsan...”
Fəxriyyə ayağa qalxıb vanna otağına addımladı.Üzünə su çıpıb güzgüyə baxdı.
Anar Samirin otağına girib çarpayıda uzanan “tənbəl”ə başını buladı.Stul gətirib yanənda əyləşdi.Samir qulaqcıları çıxardıb gözlərini tavandan çəkdi.
-Eşidirəm...
-Uşaqlıq edirsən...
Samir əsəbindən çarpayıdan qaldıb əyləşdi.
-İndi də sən?!...
-İlqar sənin pisliyini istəmir, Samir, mən onu səndən də yaxşı tanıyıram...
-Hə, əlbəttə ki, sən tanıyarsan...Nə də olsa aranızdakı “uşaq” mənəm deyə sirrləri mənimlə bölüşdürməcəksiniz...
Samir aqressiv danışığının ardınca ayağa qalxıb o baş-bu baş getməyə başladı.Onun bu halını izləyən Anar kürəyini söykədib vecsiz üz ifadəsini aldı.
-Samir, sən doğrudan da uşaqsan...Lap İlqarın dediyi kimi- “rebenok”...
-Anar, nə uşağı eee, nə uşağı?!...Oxumaq istəmirəm də, is-tə-mi-rəm!!!...Zorladır?!...Nədi, sizinlə razılaşmasam məni zəncirləyəcəksiniz?!...Buyurun, day nəyi gözləyirsiz!...
Anar soyuqqanlı şəkildə onu dinləyib ayağa qalxdı.Yaxınlaşıb gözlərinə baxdı.
-Sən-“Forsaj” dəlisi, nə vaxt ağlın başına gəlsə, o vaxt bizimlə adam dili danışarsan, aydındır?!...
Samirin ağzını açmasına imkan vermədən otağı tərk etdi...
Səhər...
Fəxriyyə dəstəyi burub qapını açdı.İçəri təbəssümlə girsə də, Anarı görəndə