ə təbəssümü saralıb-soldu. Anardan başqa hələ ki, heç kim kabinetı təşrif buyurmamışdı.Anar ona doğru gedib qarşısında dayandı.
-Salam, Fəxriyyə...
“İlahi!...Yenə səsi, baxışı, təbəssümü..”
Fxəriyyə tez özünə gəlib təbəssüm etdi.
-Salam, Anar...
Anar yenə doğru gəlməyə başlayanda Fəxriyə arxa-arxaya addımlamağa başladı.
-Nə istəyirsən yenə?!...Nə?!...
-Bilmirəm, ala gözlü qız, bunu sən deyəcəksən...
-Nəyi?!-səsi titrəyirdi.
-Məni niyə rahat buraxmadığını...
-Sən özün məni rahat buraxmırsan...
Kürəyi divara söykənəndə nəfəsi kəsilmiş kimi oldu.Anar hər 2 əli ilə onu əhatələdi.
-Fəxriyyə...
Qapının ani şəkildə açılması ilə Fidanın gülüşünün kəsilməsi bir oldu.Mənzərəyə gözlərinə inanmırmış kimi seyr edərək yerindəcə donmuşdu.Əlində tutduğu çantası sürüşüb döşəməyə düşdü.
Anarın gözünün önündə çəkilib getməsin belə Fəxriyyəni özünə qayatra bilmədi.Başını yana çevirib Fidana baxdı...
Anar pilləkanları sürətlə dırmaşıb ayaq saxladı.Qarşısında yenə “dağ kimi” Elxan cənabları dayanmışdı.
-Mən sənə nə demişəm?!...
-O baxır hansı tarixə...
Anarın təbəssümlə hazırcavablığıonun əsəblərini birə-beş pozsa da, bunu üzə vurmadı...
Günorta...
Fidanın Fəxriyyəyə baxışlarındakı “anormal”lığı anlayan Nicat boğzanı arıtladı.
-Hıı...Hmm...Nə baş verib, xanımlar?!...
Fəxriyyə başını sənədləndə qaldırıb Fidana baxdı.Sonra üzünü Nicata tutub gülümsəməyə çalışdı.
-Heç nə, Nicat...Nə olmalıdır axı?!....
-Ya mənim gözlərim kordur, ya da ki, söz məni kor hesab dirsiniz....NƏ BAŞ VERİB?!...
Nicatın qışqırığına ikisi də diksinib bir-birlərinə baxdılar...
Anar Sənəmin kabinetinı girib əmrə hazır vəziyətini aldı.
-Buyurun, Sənəm xanım...
-5 sənədi incələ...
Anar qulaqlardan daha çox, ona uzadılan 5 qovluğa baxmaqdan zorlandı.2 qovluğun içi dopdolu idi...
“Elxanın işdir bu!...Edəcəyini etdin sən, Elxan bəy!...Amma məni hələ tanımırsan!...Gözlə və gör!...”
Təkrar “arxiv”də idi...
Boynunu ovxalayıb qol saatına baxdı.2 saat yaxın vaxtını “öldürmüşdü”.Ayağa qalxıb