” gözləyirdilər...
Fəxriyyə özünə güzgüdə baxıb dəsmalla üzünü qurulamağa başladı.
-Ay qız, nəyin var sənin belə?!...
-Heç nə, Səbiş...
-Əminsən?!...
-Hə,-deyib zorla gülümsəməyə çalışsa da alınmadı.
“Anar...Əl çək məndən, rahat burax məni!...”
Anar “arxiv”in qapısını açıb çıxmaq istəyirdi ki, bir əl hirslə onu sinəsindən içəri itələdi.nar fikirli olduğundan ilk öncə heç nə anlamadı.Qarşısında Elxanı görəndə başını bulamaqdan başqa çarəsi qalmadı.Amma yox, qalmdı-o məşhur “şeytani” gülümsəməsi.Onu da işə salıb qarşısındakının gözlərinə baxdı.
-Sənə dediklərimin qulağındadır ya yox?!...
-Bilmirım, Elxan bəy...O baxır sizin mənə nəyi hansı tonla çatdırmağınıza....
Elxan hirslə onun yaxasından tutub divara çırpdı.Əllərini yaxasından çəkməyib gözlərindən qəzəb püskürdü.
-Səninlə ancaq sənin dilində danışmaq daha məqsədə uyğundur deyəsən...
Anar hər nə qədər səbr desə də bu dəfə dözmək fikrində deyildi.Elxan aldığı yumruğun gücündən daş döşəməyə yıxldı.
-Mən sənin üçün hər yoldan ötən deyiləm ki, mənimlə nə vaxt və necə istəyirsənsə davranasan!...
Elxan qanli dodaqlarının izlərinə əlində seyr edərək sürətlə ayağa qalxdı.Anarın gözlərinə qanlı-qanlı baxıb alçaq səslə dedi:
-Sənə sonuncu xəbərdarlıq edirəm:Əgər bir də Fəxriyyəni narahat etsən..
-Mən onu narahat-filan etmirəm...
-Vaayy! Yalanın dərəcəsinə bax sən hələ bir!...Onda belə çıxır ki, mən koram, hə?!...Qızın burdan necə çıxdığını görüb də başa düşməyəcəyək dərəcəsə axmağam səninçün?!...
Anarın kinayəli baxışına ona yumruq atmaqla kifayətləndi.Anar heç nə olmamış kimi ayağa qalxıb ona baxanda əsəbləri beşqat artıq pozuldu.
-Mənə heç nə təsir etdmir...
Anarın ona ünvanladığı bildirişi alan Elxanın sözü elə havada asılıb qaldı.Anar başını bulayıb arxivin çıxışına üz qoydu.Pilləkanlarla yuxarı qalmağa başlayanda qeyri-ixtiyarı bu sözləri astaca pıçıldadı:
-Mənə o yumruqlar, hədə-qorxular təsir etməz, Eelxan bəy...Gördüyümü görmüşəm, yediyimi yemişəm onsuz da!..
Fəxriyyə Anarın pilləkanlardakı