dolayıb qolları ilə boynunu qucaqladı.Anar onu divardan aralayıb öpüşlərlə yataq otağına apardı, çarpayıya buraxıb özü də ağırlığı ilə onun üstnə yıxıldı.Əynindəki paltarı çıxardıb döşəməyə atdı...
Gecədən xeyli keçmişdi.Ləman yataqda dirsəklənib Anara baxdı. Əlinin tərsi ilə onun yanağını sığallayıb soruşdu.
-Nəyin var sənin?! Bugün nədənsə çox yorğun görsənirsən...
-Ləman, sənə qalmayıb, aydındır?!...
Anarın kobud cavabı onu kədərləndirsə də, zorla gülümsədi.Əyilib sinəsini öpməyə başladı.Anar gözlərini tavana zilləyib yumub açırdı.Niyə belə idi, heç özü də anlamırdı.Mart, 2007-ci il.Bakı...
Artıq səhər açılmışdı...
Anar aynalı şkafın önündə dayanıb köynəyini düymələyirdi.Nədənsə yaman fikirli görünürdü.Birdən ala gözlər gəlib durdu gözünün önündə.Tez başını bulayıb güzgüdə özünə baxdı.
-Özünə gəl, Anar, əgər sən Anarsansa!...
Gözlərini hiyləgərcəsinə qıyıb gülümsədi.
-Amma gözəl gözlərə sahibsəb, Fəzriyyə xanım...
Çarpayıya yaxınlaşıb qarnı üstə yatan Ləmanın lüt kürəyini sığallayıb mələfə ilə üstünü örtdü.Qulağına doğru əyilib asta, amma ehtiraslı səslə pıçıldadı.
-Çox sağ ol...
Pencəyini götürüb evdən çıxdı...
Fəxriyyə qapını açıb bacısını görəndə pıqqıldadı.Aysu çarpayıda baş-ayaq yatıb qalmışdı.
-Aysu, dur görüm, dərsə gecikirsən...
-Eee, qoy yatım da, nolar,-yuxulu səslə etirazını bildirib nazik yorğanı başına çəkdi.
-Hmm, demək belə?!-deyib onu qıdıqlamağa başladı...
Aysunun otağından çıxıb Muradın otağına gəlirdi ki, Murad gözlərini ovxalaya-ovxalaya çıxdı.
-Can qardaşım,-deyib onu qucağına alıb yanaqlarından öpdü.
...Fəxriyyə mətbəxə keçdikdə atasını gördü.Malik əlindəki su dolu stəkanı stolun üstünə qoyub qızına kədərli təbəssümlə gülümsədi.Fəxriyyə onu başa düşürdü-Yenə anası yadına düşmüşdü.Atasının anasını necə sevdiyini bilirdi.Atasını qucaqladı.Ata ilə qızın gözləri doldu.
-Ata, özünü üzmə...Anam səni belə görmək istəməzdi...
Malik qızının yanaqlarına süzülən yaş gilələrini barmaqları ilə silib alnından öpdü.
-Bilirəm,