kimi baxaraq verdiyi sualdan heç nə anlamayıb çırpınmağa davam elədi.
-Manyaksan sən!...Sənə deyirəm ki, rahat burax məni, eşidirsən ya yox?!...
Anar qızı çevik hərəkətlə özünə sıxıb dodaqlarının dadına baxmağa başlayanda Fəxriyyə yumrularını zəif şəkildə çiyinlərinə endirirdi.Amma Anarın vaz keçmək niyyəti yox idi.Qızın belindən tutub sığallamağa başlayanda Fəxriyyə onu sinəsindən itələdi.O gücü özündən hardan tapdı, özü də anlaya bilmədi.Anarın təbəssümlə ona yaxınlaşdığını görəndə ona şillə yedizdirmək üçün qaldırdığı əl Anar tərəfindən tutlub qaldı.
-Rahat burax məni..Əclafsan sən...
Ola bilər..Amma mən “mən”əmsə, səni də çözəcəm-deyib təkrar dodaqlarına yumuldu.
Fəxriyyə yenə müqavimət göstərmək istəsə də, anidən onun boynunu qucaqlayıb təcrübəsiz şəkildə qarşılıq verməyə başladı.Anar qızın kürəyini divara söykədərək boynunu öpməyə başlayanda Fəxriyyə özünə gəlib onu özündən itələdi.
-Sən...Əclafdan da betər imişşsən...
Anar qızın aradan çıxmağa cəhd göstərdiyini görüb təbəssümünü işə saldı.
-Etiraf etməsən, əl çəkən deyiləm, gözəlim...
-Nə istəyirsən məndən?!...
-Məndən xoşun gəldiyini...
Fəxriyyə yenə onun gözlərində itib batmağa başladı.Anar daha da irlələyib onun üzünü əlləri arasına aldı.Qız gözlərini qaçırtmağa çalışırdı.Anarı olan-qalan son gücü ilə itəyib çıxışa addımını atmışdı ki, bu dəfə “özünübəyənmiş”in əlininin istiliyini qarnında hiss eləyib gözlərini yumdu.Anar Fəxriyyənin qarnını qucaqlayıb sinəsinə doğru çəkdi.Burnu ilə saçlarını qoxuladıb bir söz demək istəyəndə “arxiv”in qapısı açıldı...
İçəriyə girən Elxan gözlərinə inanmaqdan çətinlik çəksə də, əsəbləriniin gərildiyini üz cizgilərindən oxumaq olardı.Fəxriyyə utancaq baxışlarla çıxıb getsə də Anarın vəziyyəti heç də yaxşı deyildi.Üəzrində Eıxanın baxışlarını görən Anar onunla üzbəüz dayandı.
-Nə var?!..Demək istədiyini birbaşa de!...
-Səninlə adam dilində danışmaq imkansızdır deyəsən!...
-Bu qədər çox istəyirsənsə get qıza sevgini etiraf elə, əgər qorxaq