ə səsləndi...”Uşaqları məhv elə!...Onlar sənə yaşadıqlarını xatırladacaq!...”
Öz-özümdən dəhşətə gəlmişdim artıq.Axı o balacaların günahı nə idi ki?!...Amma yox, Sənəm, məhv eləmək lazımdır!...Sənəm, özünə gəl görüm!...
Fikirlər məni dəli edirdi.Yata bilmirdim, barmaqlarımı gəmirirdim, dodaqlarım qana boyanmış vəziyyətdə idi...
4-cü günün səhərindən uşaqları götürüb bir qapının ağzına buraxdım.Özüm isə yoxluğa çəkildim...MART, 2007-Cİ İL. BAKI...
Anar pencəyini barmağına keçirdib çiynindən asdı.Bakı gecələrı öz gözəlliyi ilə adamı heyran etməyə davam edirdi.Anar dənizkənarı bulvar boyunca addımlayıb ətrafa baxırdı.Tez-tez üzündə gic gülüməsmə peyda olub yoxa çıxırdı.
Gələn zəngə “ayılıb” ekrana baxdı.İlqar.Zəngi qəbul edib onun nitqini dinləməyə başladı.
-Sən harada itib batmısan yenə?! ...Cəld gəl görüm xarabana!...
-İlqar, işim var...
-Gözüm aydın,işi varmış!...Sənə dedim ki, gəl evə!-deyib zəngi sonladırdı.
-Off, İlqar, off...
Yenə Fəxriyyə gəlib durdu gözlərinin önündə.Bir anlıq hərəkətsiz qalsa da tez başını silkələyib “oyandı”.Özündən asılı olmayara əsəbiləşib yumruqlarını sıxmağa başladı.
“Fəxriyyə...Elxan...Anar, özünə gəl görüm!...”
Qarmaqarışıq fikirlə rvə duyğular içində özünə taksi tutub əyləşdi.Sürücüyə ünvanı dey ib təkrar öz aləminə qərq oldu...
Qapını açı evə daxil olanda yenə qalmaqallı səs-küy eşitdi.Hirslə başını bulayıb içəri girməyə çalışırdı ki, Samirlə çiyin-çiyinə toqquşdu.Samirin əsəblə toz olub getməsin i izləyən Anar zala keçib İlqarın qarşısında dayandı.İlqar Anarın ağlından keçdiklərini gözlərindən oxuyub ağzını açmasına imkan vermədən hökmlü səsini işə saldı.
-Başlama, Anar!..Mən nə edəcəyimi çox gözəl bilirəm!...Dedimsə oxuyacaq, deməli oxuyacaq!...
Anar özünü boşaldıb divanda əyləşdi.
-Hə, gəl dedin gəldim. Nə olub yenə?!...
İlqarın diqqətcil baxışlarını üzərində sezib başını buladı.
-İlqar..!
-Sənə milyon dəfə demişəm-mənə yalan danışma, bratik,-deyib əyləşdi.
-Yenə nə etdim görəsən?!-kinayəli soruşub