, qızım,bilirəm...
Anar banka təzəcə daxil olmuşdu birdən kimsə ildırım sürətilə onun yanından ötüb keçdi.
-Lənət şeytana!-pıçıldadı.
Nəsə anlamağa çalışırdı ki,qızlardan biri yaxınlaşıb təbəssümlə ona dedi:
-Sənəm xanım sizi öz kabinetində gözləyir.
Anar qızın ona yeyəcəkmiş kimi baxmasından xoşhallanıb gülümsünüb göz vurdu...
...Dəstəyi burub içəri girdi.Sənəm masa arxasında əyləşərək başını sənədlərdən ayırmırdı.
-Əyləş!
Anar əyləşən kimi ona uzadılan qovluğa təəccüblənsə də biruzə vermədi.
-2gündən sonra işin tamamını səndən təhvil istəyirəm!...
Anar buz kimi soyuq səsi dinləyib qovluğu əlinə aldı.
Nicat Fəxriyyənin fikirli olduğunu görüb qələmini stola döyəclədi.
-Fəxriyyə...
Qız səsə diksinib ayıldı.Nicata baxıb gülümsəməyə çalışdı.
-Anarın anlıq sehrinə qapılan təkcə sən deyildən.Bankın olan-qalan qızları da sənin düşdüyün vəziyyətdədirlər...Bir şey etiraf edim də-Fidan da onların sırasına qatılıb artıq!...
Son cümləni xüsusi tonla deyib Fəxriyyəyə baxdı.Fidanın bomboş masasına quru baxıış atb ayağa qalxdı.Qapıya tərəf addımlayıb əlini dəstəyə atdı
-Bilmirəm niyə, amma mənə elə gəlir ki, o sirli adamdır,-deyib çıxdı.
Fəxriyyə tək qalıb düşüncələrə qərq oldu,hər nə qədər etiraf etmək istəməsə də bu məqamda Nicatla razı idi...
Noyabr, 1982-ci il.Azərbaycan SSRİ-si.”N” rayonu...
Mən atamın səsinə öz otağımdan çıxıb qonaq otağına doğru getməyə başladım.Elə təzəcə gəlib çatmışdım ki, anamın yalvarışlarını eşidib yerimdəcə quruyub qaldım.
-Qurbanım olum, Rasim, vurma qızımı...
Çox mühafizəkar ailədə böyümüşəm.Atam ailəvi məsələlərdə çox sərt idi.Bilmirəm ailədə 2 qız olduğu üçün belə edirdi, yoxsa anamın ona oğlan doğa bilmədiyi üçün.Doğrudur, bizi vurub döymürdü, amma bir ata kimi öz sevgisini göstərmirdi.Hələ məktəb illərindən əyin-başımıza qarışırdı, toyda, hansısa xoş gündə çox oynamağımıza irad tuturdu.Onun “qanun”una görə biz küçə-bayırda heç kimlə danışıb-gülməməliydik...
Təkcə atamın yox, ümumiyyətlə bizim qohum kişilərin “kitab”ında