gülümsündü.
-O qız haqqında...
-Lənət şeytana! İlqar...
-Mənə də yox...Nə etmisən?!...
-Mən?! Heç nə....
-Onda bu nə haldır belə?!...
İlqarın kinayəsi Anardan da güclü çıxmışdı.Anar azacıq diksinmiş halı ilə narazı baxışlarını İlqara yönəldərək ondan “açıqlama” gözlədi.İlqar özünə əmin tərzi ilə təbəssümünü nümayiş etdirib qədəhini əlinə aldı.
-Sən ağlındakı o “ala gözlü qız” sənə rahatlıq vermir deyəsən...
-İlqar, başlama yenə...
Annar cibindən kağzı Sənəmin ona verdiyi kağızları çıxardıb jurnal masasına tulladı.
-Bu da şifrələr...
İlqar şübhəli baxışları ilə əvvəlcə masaya atılan kağız yığınına, sonra Anara baxdı.
-Nə baxırsan?! Yenə nə etdim?!...
-Sən bunu doğrudan da istəyirsən?!-sərt şəkildə soruşub irəli əyildi.
Anar İlqarın baxışlarında elə bir şey gördü ki, cavab vermək iqtidarını bir anlıq itirdi.İlqar onun donmuş gözlərinə iti nəzər salıb ayağa qalxdı.
-Anar, özünlə oyun oynayırsan!...
Anar bu sözlərdən ayılaraq yerindən dik atıldı.İlqarla üzbəüz dayananda əsəbdən titrədiyi sezildi.
-İlqar, bu nə axmaq suallardır?!...
-Sən özünü elə aparanda, məndə başqa varinat qalmır, bratik, nəzərə al..
-İlqar...!!!
-Sən sevirsən...
-Nə?! Bunu hansı axmaq başdanxarab uydurub?!...
-Sən...Gözlərin...Danışıqların...Hərəkətlərin, hansı ki bilmirəm, amma hiss edirəm...
Anar ağzını açmaq istəyirdi ki, İlqar baxışı ilə onu susduurb zalı tərk etdi.Anar olan-qalan ağırlığı ilə divana çöküb başını əlləri arasına bərk sıxdı.
-Mən?!...Fəxriyyə?!...Yox, yox, yox...Bu-ola bilməz...
Gözlərindəki gizlədilmiş ağrınıı görüən və anlayan biri onun bu haılını başa düşərdi...
Səhər...
Fəxriyyənin əsəblə dəhlizə çıxdığını göeən Malik ona yaxınlaşıb soruşdu:
-Qızım, nə olub sənə?!
Atasının hökmlü səsindən zorla təbəssüm etdi.
-Heç nə, ata...İşə gecikirəm yenə...
Ayaqqabısını geyinib güzgü qarşısına keçdi.Atasının baxışları hələ də üstündə idi.
-Bankda kim söz atır?! Kimdir səni narahat edən?!...
-Ata,heç kim..
-Mənə yalan demə!!!
Atasının qışqırığına