q birnəfəsə “etiraf etdi”
-Fəxriyyə, mən səni sevirəm...NOYABR-APREL, 1982-1983-CÜ İLLƏR.AZƏRBAYCAN SSRİ-Sİ.”N” RAYONU...
Mən qaçırdım...Özümdən, öz keçmişimdən, öz vicdanımdan qaçırdım...Qərarlı idim, qaçacaqdım...
Uşaqları evin qapısına buraxdıqdan sonra özümü meşənin içində tapdım.Ağaca spykənib əlimi bərk-bəərk dpyünə ürəyimin üstünə qoydu.Məni tər basmışdı.Gözlərimi torpaqdan ayırmaq bilmədən nəfəsimi içəri çəkdim.Üzümə dəyənxəfif külək məni yavaş-yavaş özümə qaytardı.Başımı qaldırıb səmaya baxdım.Gözlərimi yuumduöumda yanaqlarım islanmağa başladı.
“İlahi! Mən...Mən...neylədim axı?!...Gücsüz, balaca 2 varlıq, bacımın mənə yadigarlarını neylədim?!...”
Özüm özümdən dəhşətə gəldim.Titrədikcə damcılar sürətlə axmağa başlayırdı.Mıxlanmış ayaqlarımı qopardaraq var-gücümlə evə üz qoydum.Qaçdıqca nəfəsim kəsilirdi, yıxıla-yıxıla qalırdım.Gəlib çatdığımda gözlərim dəhşətdən bərəlmiş kimi oldu.Dəli kimi qapını yumruqlamağa başladım.Nə qədər yumruqlyıb yalvarsam da qapını açan olmadı.
Ağlaya-ağlaya qapıya söykənərək çökdüm.Qıçlarımı var-gücümlə qucaqlayıb hönkürməyə başladım.
“Axı mən neylədim?! Niyə uydum şeytanın fitnəsinə?! Niyəəə?! ...Hardadırlar indi bacımın əkziləri?! Hardadırlar balaca oğlanları?!...İlahi! Mən ona cavab verəcəm?!...Allahım, al canımı, noollaarr...Yaşamqq istəmirəm...Mən ölməliyəm...Bu qədr iyrənclikdən sonra axı niyə, niyə, niyə yaşamalıyam?!..”
Gəlib keçən hər kəsin dayanaraq mənə atdığı iynəli sözlər, qınamalar, söyüşlər, daha nə bilim nələr-nələr, vecimə deyildi.Əlimi yumruqlayıb ağzıma “soxdum” , guya ki, səsimi heç kəs eşitməyəcək....
Birdən çiynimə dəyən əldən diksinib dəhşət və qorxu ilə ayağa qalxdım.Bu-Hikmət idi.Onun baxışları rəsmən qan çanağına çevrilmişdi.Qorxudan titrəyə-titrəyə ağzımı açmağa çalışırdım ki, qolumdan tutub məni süründürməyə başladı.Ayaqlarım taqətdən düşmüşdü, yerimək bilmirdi.Məni evə salanda üzü üstə düşdüm.O, dəmir barmaqları ilə çənəmisıxıb üstümə püskürdü:
-Hanı?! Hanı mənim balalarım?!...
Titrəməm