artdıqca tərləməm də sürətlənirdi.Sanki dilimi pişik aparmışdı.Üzümə dəyən şillə yağış “stop” bilmirdi.Üz-gözüm qan içində boğulurdu.Onun mənə yağdırdığı qarğış-söyüşləri eşitmirdim.5 dəqiqə davam edən şillədən sonra saçlarımdan tutub zərblə çırpdı məni.Qarnıma dəyən ayaq zərbələrindən qormağa gücüm çatdırmırdı.Zərbə dalınca zərbə, söyüş dalınca söyüş...
Yarım saata yaxın davam edən bu “mənzərə”dən sonra daş kimi tərpənməz kimi ilişib qaldım.Heç nə vecimə deyild.Döyülməyim, söyülməyim, daha nələr-nələr, amma bütün bunlar vecimə deyildi...
Birdən kobud əl məni döşəmədən qaldırıb harasa aparmağa başladı.Mən ruhsuz bədən idim demək olar ki.Yatağa atıb şalvarının kəmərini açmağa başladı.
Hər şey mənə gec çatdı.Key və axmaq baxışlarımla onun hərəkətlərinə baxırdım ki, birdən məni kürəyi üstə uzandırıb əynimdəki “köhnədən qalma” palarımı çırıb knara tulladı.Üstümə uzanaraq barbarcasına öpməyə başladı.Hər şey mənə çatanda gücdən düşmüş yumruqlarımı çiyninə endirməyə başladım, amma nə fayda?!...
Birdən biləklərimdən tutub başımın üstündə birləşdirdi.Gözlərindəki qəzəb, hirs, nifrət o qədər güclü idi ki, nəfəs almağı da, udqunmağı da unutdum.Dodaqlarını boynuma yapışdıraraq rəsmən qanımı içməyə başladı...
Mən o andakı halımı necə təsəvvür edim, bilmirəm ki...Gücsüz, ruhsuz...
Ən dəhşətlisi mənim “iç”imə girib vəhşicəsinə hərəkət etməsi oldu....Sadəcə DƏHŞƏT!...
MART, 2007, BAKI...
Fəxriyyə qulaqlarına inamaqda çətinlik çəkid.Elxandan 1-2 addım uzaqlaşıb gözlərini bəmbərk yumdu.
-Sən...nə...dedin?!-güclə soruşub
Elxan qıza doğru addımını atıb üzünü əlləri arasına almaq istəyirdi ki, Fəxriyyə yenə 1-2 addım geri çəkildi.
-Toxunma mənə,-səs tonu istəmədən bir az kobud çıxdı.
Elxan sanki indicə özünə gəlib yumruqlarını sıxmağa başladı.
-Niyə?!...Ona olar, mənə yox?!-təhdidkar tonunu işə saldı.
-Lənət şeytana!...O...
-Fəxriyyə, mən onsuz da gördüyümü görmüşəm!
Fəxriyyənin deyəcəyi sözü, verəcəyi cavabı elə boğazında ilişib qalmışdı.Elxanın qəzəbli baxışları