ı onu az qala boğurdu.
-Elxan, heç bir şey düşündüyün kimi deyil...
-Doğrudan?! Son günlər şahid olduqlarım nədir bəs?! Yaxşı, o babnikdir, ona nə var ki...Bəs sən?! Sənə nolub axı?!...Niyə özünü ona yaxın buraxırsan?!...
Fəxriyyə Elxanın ona yağdırdığı “İttiham”ları dinləyib yaxınlaşaraq üzünə şilə çəkdi.
-Sən...Sən atama nə demisən, hə?!...Mən səni dost, qardaş bilirdim, sənsə gedib atama xəbərçilik eləmisən!...
-Əccəb də eləmişəm!...
Elxanın onun üstünə qışqırmasını həzz edə bilməyən Fəxriyyə təkrar əlini qaldırmaq istəyəndə havada asılı qaldı.Elxan onun biləyindən tutub göz-gözə gətirdi.
-Əl çək məndən! Burax məni!-deyib çırpınmağa, yumruqlarını Elxanın çiyninə endirməyə başladı.
Elxan bir əlini qızın belinə ataraq onu özünə tərəf sıxdı.Fəxriyyənin biləyini sərbəst buraxıb hər 2 əli ilə onun belindən tutdu.Qız isə çırpınmağında idi.Əlləri ilə onu sinəsindən itələməyə çalışsa da alınmırdı.
-Burax məni, əclaf....Səni qardaş bilmişdim, amma mənə xəyanət elədin... Burax deyirəm!...
-Nə görmüsən o əclafda?!...
Fəxriyyə hirslənərək son gücü ona şillə vurub əəsəbdən titrəyən səsi ilə dedi:
-BURAX MƏNİ!...
Elxan əllərini onun belindən çəkib qızı sərbəst buraxdı.Fəxriyyə cəld kabineti tərk elədi...
Anar Fəxriyyənin əsəb və həyəcanla Elxandann çıxdığını görüb qoluna əl atıb özünə tərəf çəkdi.Gülümsəməyə çalışırdı ki, üzünə dəyən şillə ilə Fəxriyyənin ondan uzaqlaşması bir oldu.Yaxşı ki, ətrafda adam yox idi.Yoxsa bu mənzərəyə min cür şəkil verməyə başlayacaqdılar.
Anar sürətlə pilləkanlardan enərək Fəxriyyənin qarşısını kəsdi.Fəxriyyə fikir vermədən keçib getmək istəyəndə cəld onun qolundan tutdu.
-Uzaq dur mən!...Sən də, Elxan da!...İkiniz də uzaq durun məndən!-deyərək qolunu azad elədi.
Anar heç nə anlamasa da əl çəkmək niyyətində deyildi.Təkrar qoluna əl atıb arxivə aparmaağ başladı.Fəxriyyə bu dəfə daha da bərk müqavimət göstərirdi.Ayaqlarını mıxladaraq oraya getməkdən imtana edirdi.Ətrafda yavaş-yavaş görünməyə başlayan insanları görəndə qorxu ilə