Anara baxıd.Anar bunda istifadə edərək onu arxivə gətirdi.
-Sən nə adama oxşamaz məxluqsan?! ..Nə istəyirsən məndən?! Onsuzd a yetərincə biabır etdin məni, bəs deyil ?!...
-Etiraf edirəm: əsəbiləşəndə çox şirin olursan, gözəlim...
Mən sənin gözəlim-filan deyiləm! Bir də məni belə çağırma!...
Anar rahat və əmin gülüməsmə ilə qızın əsəbiləşməsini izləyib yaxınlaşanda Fəxriyyə onu geriyə itələyərək çıxmağa cəhd göstərdi.Amma eyni səhnə təkrarlandı-Anar cəld onun qarnını qucaqlayıb saçlarını iylədi.Qulağına əyilib xırıltılı səslə pıçıldadı:
-Gözəlim...
Sanki bu söz bütün sehri ilə qızdakı əsəbi tulladı bir kənara.Gözlərini yumub zəif şəkildə müqavimət göstərməyə başladı.Qırıq-qırıq səslə dedi:
-Bu...rax...mə..ni...
Anar onu özünə daha da bərk sıxıb nəfəsini boynunda gəzdirməyə başladı.Bu son damla oldu.Fəxiyyə gözlərini yumub müqavimətini dayandırdı.Anarın öpüşləri onu sehrləyirdi.Bacara bilmirdi.Anar onun zərif boynuna öpə-öpə qulağına tərəf qalxıb “təhlükəli” ,ehtiraslı, xırıltılı səsi ilə astaca soruşdu:
-Sən mənə neyləmisən belə?!...
-Heç nə...Mən hheç nə eləməmişəm...
-Yalan deyirsən...
Fəxriyyə titrədiyindən ayaqüstə güclə dayanırdı.Anar əllərini yavaş yavaş hərəkət gətirərək onun qarnını sığallamağa başladı.
-Yox...Lazım deyil...Eləmə..
-Özünü aldatma!...
Fəxriyyə gözlərini açıb qapadaraq ondan qurtulmaq üçün çabalamağa başladı, amma Anar onun müqavimətinə inad qızı daha da bərk sinəsinə sıxırdı.
-Niyə etiraf etmək istəmirsən?-xırıltı ilə soruşub nəfəsini təkrar boynunda gəzdurməyə başladı.
-Manyaksan sən...Burax məni...
Anarın qollarının boşaldığını hiss edən kimi cəld aradan çıxdı.Anar hirslə əlini masaya çırpıb gözlərini yumdu.Dodaqlarımı gəmirib pıçıltılı səslə özü-özünü “ittaham” etməyə başladı:
-Lənətə gələsən, Anar!...Gör nə haldasan!...
Axşam...
Anar gözlərini Ləmanın yaşadığı evdən çəkmirdi, onun pəncərəsindən gələn işıq qızın evdə olduğundan xəbər versə də sanki Anarı nəsə tutub saxlayırdı.Həyətdə avara kimi dolaşıb