öldürürsən, Anar, sadəcə bunu görmürsən, görmək istəmirsən!
-Şahmatist, başlama yenə!
-Nə var?! Bəlkə yalan deyirəm?!
-İlqaar...!!!
-Azzar!...Nə bağırırsan?!...
Anar əsəbindən yumruqlarını bərk düyünləyib İlqarın gözlərinə dimdik baxdı
-Mən yaxşıyam!...
-Aha! Görürəm sənin son zamanlardakı halını!...
-İşlə əlaqədardır...
-Sənin nə itin o bankda?! ....Bir dəqiqə-bir dəqiqə!...Sənin işin var?! Bankda üstəlik?!...Anar, özünə gəl görüm!...
İlqar Anarı sinəsindən itələyib divara çırpdı.
-Sən sevirsən...Qəbul et bunu...
Anarın keyliyi hələ keçməmişdi. Kor kora necə baxırdısa, Anar da İlqara elə baxıb nəsə deməyə çalışırd.Amma hər dəfə sözü ağzında ilişb qalırdı.
-İlqar...Yanlış anlamısan...
İlqarın əsəblə başını bulayıb ona daha da inadkar baxışla baxdığını görəndə div ardan aralandı.
-İlqar, axı bunun hardan çıxardırsan?!...
-Sənin davranışlarından deyək!...Özün o qızı çözməyə çalışırsan, amma fərqində olmadan özünü bilinməzliyə soxursan!...
-Şahmatist, yenə terminlər?!...
-Cəhənnəmə anla!...Əsas özünü anla, məni yox!...
İlqar son sözlərini daha kəskin şəkildə İlqarın üzünə çırparaq işıq sürətilə otağı təkr elədi.Anar gözlərini əvvəlcə döşəməyə, daha sonra divara zilləyib illərin susqunu görkəmin aldı.Yavaş-yavaş çarpayıya çöküb əyləşdi.Başını əlləri arasına alaraq titrəyən barmaqları ilə saçlarını qarışdırmağa başladı.
-Yox, mən sevə bbilmərəm...Bu, bu, bu..Mümkun deyil...İlqar...Nə çərənləyir gic-gicinə?!...
Gözününün önünə keçmişi gəldi...
SENTYABR, 1992-Cİ İL. RUSİYA, MOSKVA...(ANAR)
Gözlərimi açanda yenə İlqarı gördüm.Onun mənə elə baxırdı ki, sanki vicdan əzabı çəkirdi.Mən anlamırdım onun baxışlarını.Axı hardan anlaya bilərdim ki?! 9-10 yaşlı uşaq özündən 10 yaşlı böyük olanı necə anlasın, necə başa düşsün?!...
Uçuq-sökük, cındır əskilərlə əhatələnmiş taxta çarpayıdan qalxıb ona yaxınlaşdım.İlqar məndən 5 addım arxa-arxaya addımlayıb qışqırdı:
-Gəlmə!...Yaxınlaşma mənə!..
Mən uşaq ağlımla heç nə anlaya bilmirdim. Gözlərimdəki təəəcüb