b getdikcə artırdı.Birdən gözlərim dolub daşmağa başladı.İlqar bunu görüb cəld yaxınlaşaraq diz çökdü.Məni sinəsinə basıb bərk-bərk qucaqladı.
-Şşş...Sakitləş, Anar, keçdi...
Onun boynunu qucaqlayıb hönkürməyə başladım...
Mən gözümü açanda özümü Qarabağın ən gözəl rayonların birində görmüşdün.Saf, duru təbiəti ilə insanı özünə məftun edən Qarabağ...Anam Məhbubə mehriban qadın idi, atam-Yusif məsafəli, soyuq kişi olsa da heç vaxt anamla pis rəftar etməmişdi.Sadəcə xarakteri anadangəlmə belə idi, neyləyəsən...
Evin “yeganə”is idim.Günüm uşaqlarla oyun oynamaqla keçirdi.Dərslərimlə aram yaxşı deyildi.Atam buna görə mənə dəfələrlə əsəbiləşib üstümə qışqırmışdı, anam onu güclə sakitləşdirməyə çalışıb məni “yaxşıca” tənbəh edirdi...
Ətrafdan qorxulu xəbərlə gəlib qulağımıza çatsa da, hamı öz işində-gücündə-kefində idi.Atamı son zamanlar otaqda o baş-bu baş təkbaşına, üstəlik əsəbi addımlağını görsəm də, soruşmağa dilim yox idi.Anam da səsimi çıxarmadan onu izləməkdən başqa əlindən heç nə gəlmirdi...
Hər şey qəfil baş verdi.Ermənilərin hücumları durmaq bilmirdi.Qaçan qaçırdı, qaçmayan qalıb öldürülürdü. Anam dəfələrlə atama yalvarıb ayaqlarına qapansa da faydası olmamışdı.Atamın burda qalıb ölmək istəyi məni getdikcə qorxudurdu.Qulağıma çatan xəbərlərdən içim dəhşət titrəyirdi...
Artıq 2 aya yaxın idi ki, rayonumuz solmuşdu, həyat durmuşdu sanki. Məni evdən çölə burax mırdılar.Atamın söhbətlərindən başa düşməyə çalışırdım ki, işğalçılar bizə yaxınlaşırlar addım-addım..
Yuxarıdakılar öz halvasını bəh-bəhlə yeyirdilər, dırnaqarası vətənpərvərlər özlərini tərifləməkdən doymurdular.Qəlbində həqiqi vətən alovu olanlar heç kəsin yalvarış-göz yaşlarına baxmadan əllərinə silah alaraq erməni faşistlərinə qarşı savaşırdılar...
MART, 2007-Cİ İL BAKI...
Fəxriyyə divanda əyləşərək gözlərini televizorun ekranından ayırmayan atasına baxdı.
-Ata...
-Eşidirəm-soyuq səslə dilləndi.
-Ata, danışmayacaqsan mənimlə?!...
-Kiminlə danışmalıyam?! Səninlə?! Sən ümumiyyətlə mənim