bir qanun da vardı-biz dünyaya qız-qadın kimi gəldiyimiz üçün böyük bir günah işlətmişik.Ona görə də zəhmət çəkib günahımızın bədəlini ödəməli idik.Kişilər evə istədikləi vaxt gəlirsə, biz gün batmamış evdə olmalıydıq.Kişilər ürəyi istəyən söhbəti ürəyi istəyən yerdə edirlərsə, biz öz abır-həyamızı gözləməliyik.Kişilərin böyüməsi ailədə bayrama çevrilirdisə,biz tumurcuqlayan məmələrimizdən, keçirdiyimiz menstruasiyadan utanmalıyıq...
Bacım Solmaz məndən 2 yaş böyük idi.Onu istəyən, qapımızı döyən çox idi.Amma atam “Mən qızımı hər yoldan keçən küçüyə vermərəm” deyib onların sevinclərini zəhərə döndərirdi.Atamın bu hərəkətini 2 ay sonra anladıq: Atam Solmazı borclu olduğu tanışına ərə vermək fikrində idi.Kişinin yaşı 5-ni ötüb keçmişdi.Arvadını 5 il qabaq hansısa xəstəlik nəticəsində itirmiş, 25 yaşında bir oölu da var üstəlik.Oğlu subay dura-dura, bu yaşında evlənmək eşqinə düşübmüş...
Bacım hər nə qədər yalvarıb atamın ayaqlarına sərilsə də, faydası olmamışdı.Borcunun nədən və nə qədər olduğunu heç birimiz öyrənə bilmədik.Bacım gözü yaşlı “ər” evinə gəlin köçdü...
Atamın bacıma dediyi “Ər evi gor evi, ordan ancaq meyidin çıxa bilər” kəlməsi mənim bədənimə üşütmə salmışdı o vaxt...
İndi bacımın ərə getməsindən 2 ay ötmüşdü.Ondan bir xəbər ala bilmirdik.Atam heç maraqlanmırdı.Elə bil ki, bu adamın yerli-dibli qızı yox idi.Anam iynə üstündə otursa da, atamdan it kimi qorxduğu üçün ondan bir kəlmə qoparda bilmirdi...
Mənim 17 yaşım dünən tamam olmuşdu, amma ad günümü yox, ölüm günümü qeyd etdim ...”
Anar arxivdə “araşdırma” aparırdı ki, arxadan səs eşitdi.
-Nə axtarırsınız?!...
Anar yeni də olsa tanış səsə kinayəli təbəssüm edib çevrildi.
-Heç, Fəxriyyə xanım,işimi görürəm.
Özünə əmin danışığı bir maqnit kimi adamı özünə çəkirdi, hələ baxışı və təbəssümü...
Fəxriyyə başını astaca silkələyib sənədlərə baxdı.
-Sənəm xanımın işidir?!...
-Hardan bildiniz?!...
-Mən 2 ilə yaxındır ki, burda çalışıram, nəzərə alın...Amma sizin axtardığınız
burda