b həəyəcanla ayağa qalxdılar.Fəxriyyənin fikri uzaqlara getmişdi.Çiyninə toxunan əldən dik atılıb onlara baxdı.Saxta təbəssümü yapışdırıb gülümsündü.
-No olub?! Niyə mənə elə baxırsınız?!..
-Fəxriyyə, bizi aldatma!
Fəxriyyə Nicata baxıb susdu...
Günorta...
Fəxriyyə sənədlərlə bağlı Anarın kabinetinə getməli idi.Onun qərarsızlığını görən Fidan soruşmağa qərar verdi.
-Fəxriş, əgər getmək istəmirsənsə mən gedərəm...
-Yox, Fidiş, özüm gedəcəm, narahat olma,-deyib kədərli təbəssümlə ayağa qalxdı.
Onun çıxışını seyr edib diqqətini işə yönəltmək istəyirid ki, Nicatın baxışlarının üstündə cəmləşidyini anlayaraq başını qaldırdı.
-Eşiidrəm...
Nicat əyri təbəssümünü nümayiş etdirib gözlərini tülkü tək qıydı.
-Deyəsən ağlın başına gəlib. Fidan...
Orxan Anarın fikirli hallarına əsəbləşsə də özünü o yerı qoymaq fikrində deyildi.Sevil gah Anara, gah Orxana baxıb udquna-udquna qalmışdı.
Anarın beyninəd İlqarın sözləri fırlanırdı.Əlindəki qələmi bərk slxlb başını astaca silkələsə də faydasız qalmışdı.
“Mən sevirəm?!..Yox, Anar, sən sevmirsən, sevə bilməzsən....”
Qapının açılması ilə azacıq özünə qayıtsa da içəri girənin Fıxriyyə olduğunu görəndə özündən asılı olmayaraq əsəbiləşdi.Onun Orxana gülümsəməsinə səbbr edə bilməyərək ildırım sürətilə kabinetdən “uçdu”...MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fəxriyyə Anarla qarşılaşmamaq üçün hər şey etməyə hazır idi.Orxandan sənədləri alıb kabinetdən tez çıxdı.Bir neçə addım atmıışdı ki, ayaqları yerə mıxlanıb qaldı.Anar bir qızla danışıb şirin şirin gülümsəyirdi.Fəxriyəni uzaqdan görəndə gözləri parıldadı.Qıza bir az da yaxınlaşdı.Fəxriyyə tez özünə gəlib əsəblə onların yanından keçdi.
-Manyak! Psixopat! Xəstə! Əclaf!...
Birdən qarşısında Anarı gördü.Anar yenə gülümsəməsində idi.Onu itələyərək
-Çəkil yolumdan!-dedi.
Fəxriyyə nin əsəbi halını izləyəndə istər-istəməz dodaqlarına səmimi təbəssüm qonurdu.
Fəxriyyə kabinetinə daxil olanda gözlərinə inanmadı.
-Sən?!-sevincqarışıq təəccüblə soruşdu.
NOYABR-APREL.1982-1992-CÜ