İLLƏR.AZƏRBAYCAN SSRİ-Sİ.”N” RAYONU...(SƏNƏM)
Hikmət “iş”ini bitirdikdən sonra cəld əynini geyinməyə başladı.Mən nazik yorğanı sinəmə çəkib gizlənirdim sanki.
-Ni-yə?!-ağzımdan güclə qopdu bu sula.
O, dəmir barmaqları ilə çənəmi elə bərk sıxdı ki...
-Sənin hələ bir danışmağa dilin də var?!
-Mən..
-Sən nəəəə?!-elə bağırırdı ki, az qala qulağım batırdı.
-Yal-vaı-rı-ram...
-YALVARMA ! Mən sənə neyləmişdim, hə?! Niyə uşaqlarımı satdın?!....
-Saattmaaddıımmm...
Üzüm yenə şillə yağışına mzıruz qalmağa başladı.
-Vurrmaaa...
-Səni cəzasız buraxacağımı gözləyirsən, cəhənnəmə qədər yolun açıqdır!-deyib daha da bərk şilləməyə başladı...
...Axşam necə gəlib düşdü, xatırlamadım.Gözlərimi nöqətədn ayırmadan çarpayıda “ölü” kimi qalmışdım.Heç nəfəs alıb-almadığımı da bilmirdim...
Qapının çırpılması ilə Hikmətin içəri soxulmaıs bir oldu.Qolumdan tutub məni dartaraq ayağa qaldırdı.
-Hanııı mənimmm uşaqlaarrımmm?!...Hansı cəhənnəmə atmısan onlarııı?!...
-Billl-miii-rəəəmmm,-ağlaya-ağlaya cavab verdim.
Bu dəfə məni divara çırpıb barmaqlarını kəlbətin kimi boğazıma keçirtdişGözlərindən əsl cəhənnəm alovu püslürürdü.Mənim göz yaşlarım axsa da, duyğusuz idi, sanki mənə xəyanət edirlər.Mən yaşamırdım axı, ölü idim rəsmən, ruhum məni təkr etmişdi...
-Satmadım, satmadım, satmadım,-onun şillə-yumruqlarına qarşılıq dayanmadan key kimi təkrarlayırdım...
...Gözümü bir daha açanda özümü başqa məkanda tapdım...
SENTYABR, 1PP2-Cİ İL.MOKSVA...(ANAR)
Mən dizlərimi qucaqlyıb kardonun üstündə əyləşmişdim.İlqar həyəcanla i baş—bu baş addımlarını ataraq sanki hansısa qərarın qəbulundan idi.Tez-tez əllərini boynuna aparıb ovuşdururdu.
-Acam...
İlqar dayanıb mənə baxdı.Mənim “yazıq” üzümə baxıb özünü evdən çölə atdı...
Mən güclə ayağa qalxıb evə təkrar nəzər salmağa başladım. “Laçuqa” (gecəqondu) idi bura.Birmərtəbəli, uçuq-sökük, xarabaya bənzər...
Gözlərimi yumanda istər-istəməz o dəhşətləri xatırladım...
...Mən yatmışdım.Birdən eşidilən dəhşər dolu səsə dik atılıb ayılıdm