eləsin
Sizi bir özgəsi sevsin mənim tək...
İlqar kitanı qapadaraq ayağa qalxdı. Anar hər nə qədər ayaqlarını qoparmaq istəsə də, bu gücü özündə tapa bilmirdi.
-Anar, anla və qəbul et...
-İlqar, mən bezdim eyni söhbətlərdən, sən yox..!
İlqar başını bulayıb Anardan qabaq zalı tərk etdi.Anar geriyə qayıdıb divana çökdü...
Səhər...
Fəxriyyə tələm-tələsik evdən çıxıb həyətə düşəndə Gülsəhərlə qarşılaşdı.Qızın üzgün halını görüb təşvişlə ona yaxınlaşdı.
-Gülü, nəyin var? Bu nə haldır? Nolub sənə?-dayanmadan suallarını yağdırdı.
Gülsəhər daha dolmuş gözlərini tuta bilməyib buraxdı.Fəxriyyəyə sarılıb bərk qucaqladı.Fəxriyyə heç nə anlamasa da qarşılıq verib onu sakitləşdirməəy çalışdı.
-Ay qız, nolub axı belə?! Danış görüm...
-Fəxrişşşş...
-Caaan Gülüm, nə olub sənə?!Kim səni incidib?!...
-Atam...Daha doğrusu, əclaf..!
Gülsəhər qəzəblə deyib Fəxriyyədən azacıq aralandı.Əlinin tərsi ilə gözlərini qurulayıb sözə başladı.
-O əclaf anamdan pul tələb edir...
Nə-nə nə?!-çaşqınlıqla soruşdu.
-Hə, düz eşitdin...
-Bəs...anan...Eee!...Bir dəqiqə!-əsəbiləşdi.-Hər şeyi başdan danış görüm!...
-Atam...Eee...Tfu! Atam yox, əclafın ən, ən, ən böyüyü dünən axşamdan səhərə qədər bizə rahatlıq vermədi.Hər 2 dəqiqədən bir zəng edib “Puull!” deyə bağıra-bağıra qaldı, it oğlu it !...
Gülsəhər sözlərini nifrətlə bitirib Fəxriyyəyə baxdı.Qız sanki çaşqın vəziyyətə düşüb qalmışdı.Əlini alnına vurub
-Off, axmaq başım, axmaaqq! –deyərək gülümsədi.-Fəxriş, sən Allah, narahat olma...
-Necə yəni, narahat olmayım?!...Ay qız, o adam psixdir, hətta ondan da betərdir,-həyəcanla dedi.
-Fəxriş, bilirəm, amma..-üzü düşdü.
Anar divanda yatıb yuxuya getmişdi.Kimində pıqqıltısına gözlərini yavaş-yavaş açmağa başladı.
-Samir, ölümün əlimdə olacaq.Nə var burda “smeşnoy”?!...
Samir divanın başında dayanıb onu başdan-ayağa süzdükdən sonra ucadan qəhqəhə çəkməyə başladı.
-Off, bir uşaq əlində qalmışam!-deyib qalxdı.
-Pardon,pardon, Anarçik, türklər demişkən “benim suçum yok”...
Anar