ayaq saxladı.Elxan buz baxışlarını Anarın üstündə cəmləşdirib səsləndi.
-Anar, dərhal kabinetimə!...
SENTYABR, 1992-Cİ İL. MOSKVA...(ANAR)
İlqar hardansa çörəklə pendir tapıb gətirmişdi.Mənsə acgözlüklə elə yeyirdim ki, sanki bu dəqiqə mənim əlimdən alacaqlar.Onun birtəhər baxışları vardı.Mənə niyə elə baxırdı, anlamırdım.Yəqin ki uşaq olduğum üçün...
Axşam düşdüyündə yenə üşüməyə başladım.Uçuq-sökük, cındır əskilərlə bəzədilmiş taxta yataqda tir-tir əsirdim.Birdən üstümə gələn yoğrandan təəccübləndim.İlqar öz qalın “adyal”ını mənim yorğanım üstünə salmışdı.Özü isə “burjuyka” yaxınlaşıb əllərini isitməyə başladı...
...Gözlərimi açanda özümü balaca qaranlıq otaqda-əgər bu cəhənnəmlik yerə otaq demək mümkünsə-tapdım.Aman Allahım, bura haradır belə?! Gözlərim qaranlığı güclə seçirdi.Mama, papa, hardasız?!...
Güclə ayağa qalxmışdım ki, qapı zərblə çırpılaraq açıldı.Üzrəimə düşən işiq o qədər güclüü oldu ki, əllərimlə gözümün qabağını tutdum.Üz=gözündən iyrənclik yağan erməni zabiti(bunu daha sonralr başa düşdüm) gəlib çiynimdən dartıb otaqdan çıxartdı.Ağlayıb hıçqırmaq istəyirdim, amma səsimi sanki udmuşdum.Qaranlıq zindana bənzər iy verən dəhlizlərdən keçirdərək böyük otağa gətirildim...
MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Anar Elxanın kabinetinə təşrif buyurub ona “məsumanə” baxırdı.Elxan masa arxasına keçib əyləşdikdən sonra ona qovluq uzatdı.
-Al,-quru səslə dedi.
Anar şübhəli baxışlarla Elxana baxa-baxa qovluğu əlinə aldı.
-Bu sənədləri incələ, 1 saatdan sonra işin tamamını istəyirəm,-deyib gülümsədi.
“Allah bəlanı verməsin, Elxan!...Mən mənəmsə, görəcəklərin hələ qabaqdadır, özünü hazırlaşdırsan yaxşıdır...”
Anar da qarşılıqlı gülümsəyib kabinetdən çıxdı.Pilləkanlarla aşağı enmək istəyirdi ki, birdən başının hərləndiyini hiss edib ayaq saxlaıd.Əlini alnına aparıb gicgahlarını sıxdı.
“İlahi”...Bu nədir belə?!..Lənətə gələsən!...Hardan çxıdn?!...”
Ayaqları onu liftə gətirdi.Qapılar açılanda “heç kim”ə əhəmiyyət vermədən içəri girdi.Onun halını görən Fəxriyyə