i xatırlamışdılar...MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Səhərin gözü açılmamış Anar divanda əyləşib dirsəklərini dizlərinə dayamışdı.Gözlərini junal masasının üstündəki şifrə dolu kağız yığınından çəkə bilmirdi.Sanki tərədddüd edirdi, böyük bir riskin qərarında idi.
Gözlərini yumub ayağa qalxdı.Əllərini belinə qoyuaraq ağır=ağır addımlamağa başladı.Dodaqları bir an belə sakit durmaq bilmirdi.Alnında tər damcılarrı görünməyə başlandı.
“Mən...mən nədənsə bunu etmək istəmirəm...Axı niyə?!...Mənə mane olan nədir?!...Fəxriyyə..Off! Yenə bu “ala gözlü”...Son zamanlar beynimi yaman məşğul edir...Ya İlqarın dediklərri...Yox, yox, yox...”
Təkrar divana çöküb bütün ağırlığı ilə söykənərək gözlərini tavana zillədi.Elə bu zaman İlqar gəlib yanında əyləşdİ.
-Mən qərarsızam sanki..Nə edəcəyimi bilmirəm...Axı niyə, İlqar, niyə?!....
İrəli əyilib barmaqlarını bir-birinə keçirdərək İlqara kədərli baxış atdı.İlqar əlini onun çiyninə qoyub azacıq sıxdı.Sonra çənəsindən tutub üzünü çevirərək gözlərinə baxdı.
-Sən sadəcə sevirsən, qəbul et bunu..
İlqarın ağıllı gözlərinə baxmaqdan imtina edərək çənəsəini onun barmaqlarında xilas etdi.Saçlarını qarışdırıraq titrək səslə inkar etdi.
-Mənim kimi adam sevə bilməz, İlqar...
-Niyə, Anar, niyə elə düşünürsən?!...Mən səni yaxşı tanıyıram, b=sənin qəlbini də bilirəm, ağlını da...
-İlqar, sus! Yalvarıram, sus!...
İlqar ona baxaraq başını bulaya-bulaya ayağa qalxdı.Onun gediş addımlarının sonunu eşidən kimi özünü eyvana atdı...
Fəxriyyə kefsiz halı ilə səhər yeməyini qəbul edərək masadan qalxmaq istəyirdi ki, Malikin səsi yüksəildi.
-Oyur, səninlə danışmalıyam,-deyib üzünü Aysu ilə Murada tutdu.-Siz otaqlarınıza gedin!..
Atalarının zəhmli səsinədn diksinib azaıcq qoxuya düşən uşaqlar təlaşla bacılarına baxa-baxa otaqlarına çəkildilər.
-Danış görüm!...
-Ata, axı..
-Mənə yalan danışma!...O Anarıdr-nə zibildir, bir də o söhbətlər əglib qulağıma çatsaişdən çıxırsan! Aydındır?!-deyib əlini stola çırpdı.-Məni məcbur etmə ki, onu tutdurub basım