içəri!...
Atasının qəzəbli baxışlarından çəkinib udqundu.Ağzını açmağa cəhd edirdi ki, atasının masa arxasından qalxdığını gördü.
“Allah bəlanı versin, Elxan!...Elə sənin də, Anar!...Mən sizə neyləımisəm axı?!...”
Anar zala keçəndə Samrin divanda bikeh halda əyləşdiyini görüb yaxınlaşdı.
-Bu nə haldır belə?! Nəyin var yenə?!...
Samirin kədərli gözlərini Anara qaldırıb təkrar aşağı zillədi.
-Hər kəs sənin kimi əhli-kef adamı deyil, Anar...
Anar əyləşdikdə gözünə təkrar “şifrə” sataşdı. Gözlərini açıb yumaraq başını buladı.
-Samir, başlama yenə görüm..!
-Nə var?! Bəlkə yalan deyirəm, hə?! ...Sənə nə var ki, Kazanova!-son sözlərini güclü kinayə ilə deyib ayağa qalxdı.-
Anar Samirə əsəbiləşəib ayağa qalxıb onun gözlərinin içinə baxa-baxa cavab vermək istəyirdi ki, İlqarın səsinə hər ikisi diksindilər.
-Bezdim artıq sizin uşaq davranışlarınızdan! Qurtaın görüm!...Anar,sənağıllı başla bir qərar qəbul et. Sən sə-Samir, hazırlaş oxumağa!...Bu qədər!...
Fəxriyyə gəlib banka çatanda Elxanla qarşılaşdı.Əsəbilərək tez addımlarını sürətləndiirb kabinetinə doğru ypnlsə də, Elxanın ardınca gəldiyi anladı.
-Detektiv kimi izləmə məni!
-Səni izləyən kimidR görəsən-mən yoxsa Anar?!...
Qapını açıb içəri girəndə Elxan da ardınca girib Nicatla Fidana baxıış atdı.Hər ikisi tələm-tələsik çıxıdıqdan sonra Fəxriyyə onunla üzbəüz dayanıb gözlərini qıydı.
-Xeyir ola, Elxan?! Yenə atama nəyi xəbərçilik edəcəksən?!
-Fəxriyyə, bu sənin yaxşılığın üçündür, anla...
-Aaa! Doğrudan?! Üzr istəyirəm onda...
Fəxriyyənin kinayəli sualı onun əsəblərini necə pozdusa qızın qolundan tutub silkələməyə başladı.
-Axı nə tapmısan onsa?! Məndə olmayan nə var onda?! Hə, nə var?!..
-Burax məni, incidirsən...
-Sən məni incidirsən...Mən uşaqlıqdan səni sevirəm, Fəxriyyə...
Fəxriyyə şok olsa da onun dəmri barmaqlarından qurtulmaq üçün sinəsindən itləməəy başladı, amma gücü çatmadı.
-Burax məni...Burax deyirəm, əclaf, burax!-deyib yumruqlamağa başladı.
Elxan qızın daha bərk sıxıb onu özünə