ə daha bərk sıxdı.
-Xoşuna gəlmir, hə?! Amma nədənsə o babnik zibili edəndə xoşuna gəlirdi...
Birdən ani gücə divara çırpılan Elxa n qarşısında Anarı gördü.Anar onun yaxasından bərk tutub gözlərindən qəzəb püskürdü.
-Sən neyləyirsən, əclaf?!..
Fəxriyyə bor şokdan çıxmağa çalışırdı ki, daha bir şok yaşadı.Anar Elxanı var-gücü yumruqlayııb dpyməyə başladı.Elxna özünü qorumaq istəsə də, alınmırdı.Anar sanki qızmış aslana çevrilmişdi. Elxanın qarşılıq kimi atdığı zəif yumruqlar sanki onun əsəbini oynadırdı.Fəxriyyə özünə güclə gələib Anarın qolundan yapıdı.
-Lazım deyil,-deyib onu Elxandan aralamağa çalışdı.
Elxan özünü kabinetdən necə atdısa vxəbəri olmadı.Amma ordan çıxdığında işçilərin ona yönələn baxışlarına əhəmiyyət vermədən bankdan çıxdı.Nicatla Fidan gözlərinə inanmırmış kimi bir-birlərinə bxıb yerindəcə donub qalmışdılar.
-Etiraf edirəm, mən belə şeyə cəsarət edə bilməzdim, amma Anar...
-Anladığım qədəri ilə bu nə birincidir, nə də sonuncu...
İşçilər bir-birlərinə şaiyələr ötürməyə başladılar...
Anar Fəxriyyəyə baxıb soruşdu:
-O, səni incitdi?!...
Fəxriyyə onun gözlərinə baxmaqdan imtina edərək masa arxasına keçdi.
-Anar, xahiş edirəm, çıx, onsuz da yetərincə biabır olmuşam...
-Elxanın işləridir, hə?!...
Anar yaxınlaşıb bir əlini masaya, bir əlini iş kreslosuna dayayıb təhlükəli tonla soruşdu:
-Nə edib?!..
-Heç nə,- bacardığı qədər quru cavab verib əlini sənədlərə atdı.
Anar hirslə bütün kağızları döşəməyə “sürüşdürüb” onun qolundan tutaraq qaldırdı.
-Nə edib soruşdum!...
-O yox, sən etmisən!-acıqla cava verib qolunu azad elədi.-İndisə raha t burax məni!...
Anar özünə bəlli səbənlərdən əsəbiləşərək təkrar qolunu sıxdı.Fəxriyyəni incitsə də səsini çıxartmırıd.
-Mən neyləmişəm?!...
-Hələ bir souşrsan da?!..Məni biabır etdin yetərincə!...
Anar hirslə onun gözlərinə baxıb qolunu daha da bərk sıxdı.Fəxriyyə səsini çıxartmamaqda qərarlı idi. Hər ikisi bir-birinə qəzəbli baxışlarla baxırıdlar.Elə bu zman qapının döyülməsi ilə açılması bir