oldu.İçəri girən Sənəm onların vəziyyəitnə nəzər salıb buz səsini yüksəltdi.
--Konsert bitdisə, kabinetimə gəlin!...
NOYABR-APREL.1982-1983-CÜ İLLƏR. AZƏRBAYCAN SSRİ-Sİ. “N” RAYONU...(Sənəm)
Mən gözlərimi açan kimi təkrar qapatdım.Huşumu itirmişdim deyəsən...
Aradan neçə vaxt keçdisə, gözümü bir daha güclə açanda... Səstəxanada idim deyəsən.Gözəl tibb bacısı mənə yaxınlaşıb kədələ gülümsədi.Mənsə cansız kimi ona baxırdım.
-Narahat olmayın, xanım, si nəzarət altındasınız artıq...
Mən bura necə gəlib düşmüşdüm?!Burda nə işim vardı axı?!...
Bir həftə gah o həkim, gah bu həkim təşrif buyurub məni müayinə edirdilər, amma mən ölü idim artıq...Heç nə his etmirdim...Güclə yeyib-içirdim, o da ki tibb bacısının köməyi ilə...Ayaqyoluna gedəndə mıxlanmış ayaqlarımı güclə qopardırdım, məni balaca uşaq kimi çimizdirirdilər, saçlarımı kəsdirmişdilər...
Məni tez-tez müayinə edən Yusif həkimin baxışları daim üzərimdə idi.Mənim keyliyim, ruhsuzluğum, cansızlığım ona həddən artıq təsir etmişdi deyəsən...Günüm uzanıb gözlərimi nöqtəyə zilləməklə keçirdi...Bir dəfə zəif səsimlə soruşdum:
-Mən buraya necə düşdüm?
Yusif dərindən nəfəs alıb əyləşdi.Qəmli baxışlarla mənə baxaraq hər bir sözü kəlbətinlə çıxardaraq danışmağa başladı.
-Səni hardan tapıblaR, kim tapıb, bilmirəm..Hələ səhərin gözü açılmamış səni xəstəxanın küçəsində tapıblar, tələm-tələsik içəri aparıblar...Kimdir səni bu günə salan?!...
Mən başıma gələnləri necə danışdım, özüm də xatırlaya bilmədim.O, məni dinləyə-dinləyə gah yumruqlarını sıxırdı, gah da dilinin altında ana söyüşü söyürdü.Birdən ilan vurmuş kimi yerindən atılaraq mənə dəhşə t dolu baxışlarını zillədi.
-Bir dəqiqə! Sən nə dedin?!Necə yəni uşaqlara süd vermisən?!...Axı uşaq doğmamısan...
Mən saanki ayıldım.Ondan da betər dəhşət dolu baxışlarla baxaraq qurudum.Birdən hər şey ildırım sürətilə yadıma düşdü...Mən əslində onlara süd deyil, elə-belə döş vermişdim.Südü isə ayrıca vermişdim...Öz analizlərimdən dəhşətə gəlib qışqırmağa başladım...
Məni