i sakitləşdirmək mümkün deyildi.Səsim xəstəxananı götürmüşdü. Çırpınırdım, lap axırda mənə iynə vurdular... 3 həftə dayanmaq bilmədən davam ediri bu halım...
-Evlən mənimlə,-Yusif kədərlə deyib mənə baxdı.
Nə?! Ya mənim başım xarabdır, ya da onun!...Əsəblərim təkrar pozuldu.
-Keçmiş ərindən boşanmaq məsələsini öz boynuma götürürəm, amma evlənməlisəən.Hamiləsən...
Məni zorlayan alçaqdan uşaq gözləyirdim...1 həftə fikirləşdim və axırda qərar qəbul etdim... Toysuz filansız ərə getdim...Bakıya gəldim...Yusif mənimlə bacarmasa da zor tətbiq etmirdi...Məni oxumağa göndərdi...Arslan dünyaya gəldikdən sonra özümdə başqa güc tapdım Ona süd verməkdən imtina etdim...Yusiflə bir dəfə əlaqəda oldum, o da Arslanın doğumundan 3 həftə sonra...2 il sonra Aygül dünyaya gəldi...
Mən artıq əvvəlki Sənəm deyildim...Çoxlarının buz adlandırdığı Sənəm idim..Yusifə işləmək istədiyimi deyəndə tanışları vasitəsilə məni bankda işə düzəltdi. Bu illər ərzində arxamca çox söz=öhbətlər, dedi-qodular, qarayaxmlar olmuşdu.Ancaq hamısını qulaqardına vurub işimdə yüksəldim...
Uşaqlarım mənə ana gözü ilə baxmırdılar, çünki bu vəzifəni yerinə yetirməmişdim, Yusifin bacısı uşalqar baxıb əzizləyirdi...Dəfələrlə qardaşına irad tutsa da Yusif mənim tərəfmdə durmuşdu...
SENTABR, 1992-Cİ İL. MOSKVA...(ANAR)
Mənim günüm belə keçirdi.İlqar məni danışdırmağa çəkinirdi sanki.Sıxılırdım, boğulurdum, amma əlimdən nə gələ bilərdi axı?!..Onun kədərli baxışlarını anlaya bilmirdim...Mən evdən kənara addımını ata bilmirdim.O isə səhər gedib axşam əlində yeməklə qaayıdrdı..Qorxa-qorxa, çəkinə-çəkinə nuş edib çəkilirdim küncə...Səsimi nadir hallarda çıxarda bilirdim...
Bir dəfə axşam vaxtı evə gec gəldi.Qucağında balaca oğlan vardı.Yatırdı deyəsən.Onu çarpasına uzandırıb üstünü örtdü.Mən gah ona, gah da İlqara baxıb güclə soruşdum:
-Kimdir bu?!...
İlqar qarşımda diz çöküb mənim qollarımdan yapışdı.Qorxdum, tir-tir əsməyə başladım.
-Qorxma...Mən qorxulu adam deyiləm...Bu isə bizim balaca qardaşımızdır...Onu