q hirs vardı.Anar oonu saktləşdirici baxışla ataraq məsumanə təbəssümlə gülümsədi.Sənəm onların baxışmalarına soyuq halda başını buladı.İmran isə..Onun halını təsəvvür etmək imkasızdır...Partlamağın son həddində idi.
-Sənin hələ danışmağa dilin də var?!-qəzəbli səsi yüksəlib otağı bürüdü.
Fəxriyyənin azacıq qərxduğunu onun qarşısına keçdi.
-İmran müəllim, həddini aşırsınız artıq!Burda xanımlar var, nəzərə alın!...
Anarın əsəbi halı ilə ilk dəfə rastlaşan Fəxriyyə gərgin ab-havani hiss edirdi.Onun qolundan tutub pıçıldaıd.
-Laızm deyil..
-Sən qarışma!...Buyurun, İmran müəllum, sözünüzü üzümə deyin!...
Anarla İmranın qarşı=qarşıya dayandığını görən Sənəm buz səsini işə saldı.
-Bura döyüş meydanı deyil, özünzüə gəlin!...
Anar Fəxriyyənin əlindən tutub kabonetdən çıxdı.Hər kəs onları əl-ələ sürətlə addımladıqlarınnı görüb təəccüb qarışıq ifadə ilə bir-birərinə baxırdılar.Anar heç kimə fikir vermədən qızı bankdan çıxartdı.
-Sən-əclaf, özünü nə hesab edirəsn, hə?! Mən sənin üçün nəyəm-oyuncağaam?!
Anar Fəxriyyənin aqressiv danışığını dinləyib cavablamaq istəyirdi ki, birdən kimsə biynuna sarıldı.Bu-Ləman idi.
Fəxriyyənin hirsli bir anlıq yoxa çıxıb əvvəl təəccüb, sonra qırıqlıqla əvəzləndi...
SENTYABR, 1992-Cİ İL. MOSKVA...(ANAR)
Samir də bizdən idi.Valideynləri maşın qəzasında öldükdən sonra qohumları vicdansızcasına onu çölə atmışdılar.Moskvada doğulmuşdu, atası-anası burda işləyirdilər.Artıq 2 gün idi ki, zibilliklərdə yaşayırdı...
Mənim Moskvaya “sürgün”ümdən 2 həftədən çox vaxt keçmişdi.Anamın mənə son olaraq dediklərini anlamasam da, qorxurdum.Gözlərimi bir daha açanda özümü bambaşqa yerdə tapmışdım.Qaranlıq otaq və mənə acgözlüklə zillənən vəhşi baxışlar. İlqar məni gecənin bir aləmində hansısa bandanın əlindən xilas edərək buraya gətirmişdi...
Samirlə mən xarabada səhərdən-axşama qallaraq bir-birimizə qorxaq baxışlarla baxaraq heç bir söz danışmırdıq.İlqar haralarsa gedib-gəlirdi, xəbərmiz olmurdu.Evə isə əli dolu gələrdik...
Mən o xarabada