özü oğlandan aralanaaq getməyə başladı.Özünü sakit aparmağa çalışsa həyəcanı hiss olunurdu.Anar ətrafda heç kəsin olmadığını görüb qızın qolundan tuatraq arxivə aparmağa başladı.
-Burax!...Burax deyirəm, əclaf!...
Fəxriyyə arxivə “atılan” kimi yumruqlarını hazır vəziyyətə gətirdi.Partlamağa hazır bomba idi sanki.
-Sən-əclaf nə istəyirsən məndən?! NƏƏƏ?! Mənimlə necə gəldin, elə də rəftar edirsən. Səninçün kuklayam mən?!...
Anar qızın üstünə getməyə başladı.Fəxriyyə aradan çıxmağa çalışanda Anar onu divara dayayıb gözlərinə qəzəbli baxdı.
-Fəxriyyə...!!!
-Nə var?! Nə bağırarsan?!-səsini qaldırdı.
-Səni bir daha elə vəziyyətdə görməyim!...
-Sən kimsən ki, mənə əmr verirsən, hə?!
Fəxriyyə var-güvü ilə onu sinəsindən itələyib getmək istəyəndə Anarın barmaqlarını qolunda hiss etdi.Anar qəzəblə qızın qolunu daha da bərk sıxaraq gözlərinə baxdı.
-Mən deyəcəyimi dedim, Fəxriyyə!...
-İncidir...Burax!
-Sən də məni incidirsən!...
Anar sözünü bitirməmiş onun dodaqlarına yumuldu.Fəxriyyə onu vurub itələməyə çalışsa da Anarın əllərindən qurtula bilmirdi.Anar qızın belindən tutub daha da bərk sıxdı.Fəxriyyə qarşılıq verməməyə çalışsa da bacarmadı.Qollarını boynuna keçirdəndə Anar qızı masanın üstündə əyləşdirdi...
Elə bu zaman...MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Fəxriyyə qapıya yaxınlaşan addım səslərindən ayılıb Anarı itələdi.Masadan döşəməyə enib Anara “partlamaq dərəcəsi”ndə olan gözlərlə baxdı.O da qızdan heç fərqlənmirdi. Qapı açılanda hər ikisi nəzərlərini bir-birlərindən çəkib içəri irən adama yönəltdilər.Bu-Sənəm idi.
“İlahi!...Yenə bu qadın! ...”-Fəxriyyə özünü itirməyib təbəssüm etdi.
Sənəm yaxınlaşıb hər ikisinə buz nəzər saldı.
-Yenə nə işlərlə məşğulsunuz burda?!...
-Sizə qalmayıb, Sənəm xanım,-Anar kəskin cavab verdi.
Fəxriyyə əsəbindən titrəmək dərəcəsinə çatmışdı.Bu özünübəyənmişin kobud cavabını hızm edə bilmirdi.Amma Sənəmin vecinə deyildi.Öz buz görünüşünü qoryub saxlayırdı.
-Anar, kabinetimə! Sənsə-Fəxriyyə, işinin başına dön!...
...Anar Sənəmin