n kabinetində dayanıb onun əmrini gözləyirdi.Sənəm nəhayət başını sənədlərlə qaldırıb soruşdu:
-Sənə verdiyim kağızları neyləmisən?!....
“Üstünə duz=sumaq səpib yemişəm”-deyə düşünüb gülümsədi.
Cavab vermək istəyirdi ki, qapı barbarcasına açıldı.Arslan yenə aqressiv halı ilə içəri daxil oldu.
-Danışmalıyıq!
Anar Sənəmlə ona baxıb “icazə” istəyirdi ki, Sənəm qovluğu ona uzatdı.
-Bu da iş!...
Anar çıxıb getdikdən sonra Arslan masaya yaxınlaşıb əlləri ilə dayaq verdi.
-Sən necə qadınsan axı! Ərin orda can verir, amma bu sənin heç vecinə də deyil! Mənim ya da bacımın da başına nəsə gəlsə deyərsən ki, gəbərin gedin!...
-Niyə gəlmisən yenə?!...
-Kim?! Mən?!...Yox, yox, yox, mən gəlməmişəm, atam göndərib məni!...Yoxsa mən niyə sənin buz reaksiyanı görmək üçün bura gəlim ki?!...
-Nə olub atana?-soruşub ayağa qalxdı.
-Heç nə! Nə olmalıdır ki?! Hər çşey sənin ucbatından oldu onsuz da! Yazıq kişini gör nə hala gətirmisən!Hələ özümü demirəm, bacımı demirəm!!! SƏNİN KİMİ ANA OLMAZ OLSUN!!!
Arslan var-gücü ilə bağırıb kabinetdən çıxdı.Uzaqdan onu izləyən Anar cəld addımlarını sürətləndirdi.Arslan bankdan çıxıb getmək istəyəndə kimsə qolundan tutub saxladı.Arxaya çevriləndə 2 dəfə çiyin-çiyinə toqquşan Anarı görüb təkrar əsəbiləşdi.
-Nə var?! Anam məni təqib etdirməyi tapşırıb sənə?!...
-Danışa bilərik?!...
-Off! Harda manyak vvar, gəlib məni tapır! Nə haqqında:!...
-Sənəm xanım haqda...
-Ha! Deyəsən gözlərin kordur sənin! Mənim o qadınla danışacaq heç nəyim yoxdur, rəddol gözümün önündən!
Anar əsəbiləşsə də özünü saxlaya bildi.Əlində tutduğu qovluğu Arslanın sinəsinə dayayyıb gözlərinin içinə baxdı.
-Mənimlə bu cür tonda danışma!...
-Baho! Xeyir ola?! Sənə borcum var?! Ümumiyyətlə sən kimsən?!
-Danışa bilərik ya yox?!...
Hər ikisi bir=birilərinə baxdılar...
Fəxriyyə sənədləri bir-birinə çırpıb özünə nəzarət etməəyə çalışırdısa alınmırdı.Nicatla Fidan bir-birilərinə baxıb başlarını buladılar.
-Fəxriyyə, nə olub yenə?!....
-Heç nə, Nicat,-tonunda