necə parçalamaq!...
-Nəsə olub, Orxan?!-səsimə duzlu kinayə qatıb soruşdum.
O, əgər kor deyiləmsə, əsəbi idi.Ayağa qalxıb mənə doğru addımladı.Əllərini masaya qoydu.
-İşinlə məşğul ol!-əsəbi və titrək səslə hədə-qorxu gəldi.
Mən özümdənrazı təbəssümümü işə salıb qollarımı masaya gətirdim.
-İşim səni narahat edirsə, get yuxarıdakılara öz etirazını rəsmi şəkildə bildir!...
Orxan mənə bircə dənə “qeyri-adi” baxış atıb dişlərini qıcadı.
-Sən özünü nə hesab edirsən?!...
-Bank işçisi...
-Aha!...Görürəm o bank işçisini!-xüsusi tonla vurğuladı.
Mənim əlavə kəlməmə ehtiyac qalmadı.Özü çıxıb getdi.Mən yenə öz təbəssümümlə Sevilə baxdım. Qız utandığından pomidor kimi qıpqırmızı olmuşdu.
Ağlıma nə gəldisə şeytani baxışla kabinetdən çıxdım...”
Fidan Fəxriyyənin narahatçılığını sezib astaca soruşdu:
-Fəxriş, nəyin var?!...
Fəxriyyə deyəsən eşitmədi.Gözlərini kilidləndiyi məchulluqdan necə qopartdısa çiyninə toxunan ələ diksindi.
-Hə, nolub?!-tələsik həyəcalı səslə soruşdu.-İşlə bağlıdır?!...
Fəxriyyənin ayağa qalxmaq istədiyini gprən Fidan onun çiynindən basıb əyləşdirdi.
-Otur görüm...Nəyin var sənin?!...
Fəxriyyə yavaş-yavaş özünə gəlməyə başladı.Təbəssüm edib sözə başlamaq istəyirdi ki, Fidanın kədərli baxışlarını görüb udqundu.
-Fəxriyyə, ona görə beləsən, hə?!...İnandırım ki, bu vəziyyətə düşən tək sən deyilsən...
“Anlamırdım, key kimi Fidana baxırdım...Onun öz yernə keçib əyləşməsini izlədim.Əlimi uzadıb qələmi necə götürdümsə, heç özümüm də xəbəri olmadı...
Axı nə var onda?!...O gözlər...İlahi!...Sanki sehrləyirdi adamı...Hələ təbəssümünü demirəm...Adamın ağlını başından alırdı...Özünə əminliyi...
Off, Fəxriyyə, Off!...Ayrıl xəyallar aləmindən!...
Özüm daxili səsimdən necə qorxub diksindimsə, axmaq kimi ətrafa baxdım.Otaqda Fidanla mən vardıq.Nicat harasa getmişdi...
Masaya dirsəklənib başımı əllərim arasına aldım...
-Yox, mən özümə gəlməliyəm, güc tapmalıyam,-deyə pıçıltılı səslə dedim.
Ayağa qalxıb otaqdan necə çıxdımsa özümün də xəbəri