əsəbilik açıq-aşkar sezilirdi.
-Səbr!...Fəxriyyə!!!...
Nicatın səsindənn diksinən Fidan bir də Fəxriyyənin səsindən diksinib qaldı.
-Nicat, qarışma, eşidirsən?! Qa-rış-ma!!! Sizə kim ixtiyar verib ki,mənim həyatıma burnunuzu soxarsınız, hə, kim?!!...
Fəxriyyə çıxıb getdikdən sonra Fidan əsəblə Nicata baxdı.
-Sən təsadüfən qıza aşqi deyilsən?!...
-Nəəəə?! Fidan, başlama sən də!!! Onsuz da qızın adı çıxıb, kim necə istəyir hallandırır, barı sən başlama!...
-O zaman niyə?!...
-Nə niyə?!...
Fidan ayağa qlaıxb qapıya yaxınlaşdı.Əlini dsətəyə atıb burdu.
-Sən sanki qızı deyil, Anarı qoruyursan edilə biləcək hücumlardan....Fərqindəsən, heç olmazsa?! ...
Nicat gözlərini döyə-döyə qaldı...
Arslan Anarla qarşı-qarşıya əyləşib ofisianta 2 fincan qıhvə sifariş vermişdilər.
-Hə, başlayın gprək, amma qısa edin!...
-Sənəm xanım niyə belədir?!...
-Xanım?! Siz ona xanımlıq yaraşdırırsınız?! O cür “buz”a heç “qadın” da demərəm, o ki qalsın “xanım” və “ ana”!
Anar aqressiv danışığı dinləyib ona diqqətlə baxdı.
-Heç analıq etməyib?!...
-Yox-, səsi birdən alçaldı.-Nə mənə, nə də bacıma...Bibim..o baxıb bizə baxb atamla birgə...
-Niyə?!
-Nə bilim...
-Səbəbi olmalıdır 100 faiz...
-Lap olsa belə vecimə deyil!
Qəhvələr gətirildi.Anar fincana baxıb nəsə düşünürdüGözlərrini qaaldırdığında Arslanın dərin fikirləər qərq olduğunu gördü.
-Əslində maraqlanmışam , amma...Hələ uşaqkən ondan gördüyüm soyuq davranış....Sevgisizlik...
-Bəs atan?!...
-Ohoo! Atamı heç demə!...
Anar onun danışmaq istəmədiyini görüb diqqətini təkrar fincana yönəltdi...
...Günortadan bir xeyli keçmişdi...
Anar işi Sənəmə təhvil verdikdən sonra ona yaxınlaşan işçi İmranın dəəvtini çaatdırdı.
“Hələ görəcəyin çooox günlərin var, İmran müəllim!...”
Direktorlar şurasının kabineti dopdolu idi.Oturan oturmuş, oturmayan ayaq üstə qalmışdı.Anar Fəxriyyənin baxışlarını ondan qaçırdığına səmimi gülümsündü.Fəxriyyə Fidana baxıb gzöləri ilə ismarıcını çatdırdı.”Bircə Anar manyakı əskik idi, o da gəldi