pıçhapıç danışırdılar.Deyəsən onunla bu ala gözlü qız haqda idi söhbətlər, amma Anarı indi bu heç maraqlandırmırdı da...
1 saata yaxın vaxt keçmişdi.Bu vaxt ərzində Anar skripkada öz məharətini göstərərək özünə heyran alqışı qazanmışdı.Fəxriyyə ona baxmağa çalışırdı.Tez-tez başqalarına etdiyi təbəssümünə dözə bilmirdi.Fəxriyyə telefona gələn zəngdən dolayı kütlədən uzaqlaşıb cavab verdikdən sonra çevriləndə qarşısıda Anarı gördü.Yanından ötüb keçmək istəyəndə Anar adətini təkrarladı.Qızın qolundan yapışıb özünə sıxdı.
-Burax məni!...
-Sən neyləmək fikrindəəsn?!...
Hər ikisi də bir-birlərinə qəzəblə baxırdılar.Fəxriyyə qurtulmaq istəsə də alınmadı.Anar hər dəfədində qızı özünə daha da bərk sıxırdı.
-Burax deyirəm!...
-Mənə başqa yol buraxmırsan!...
-Nə yolu?! Sənin ağlın başındadır ümüumiyyətlə?! Bu dəqiqə qışqıırb olan-qalan milləti tökəcəm bura...Burax deyirəm!
-Qışqır! Mən də səni susduraram!
Anar onu öpməyə çalışırdı ki, kiminsə yumruğuna kürəyi üstə yıxıldıBu-Elxan idi.
-Sən deyyəsən adam deyilsən! Qız sənə deyir ki, burax!...
-Əsl adam olmayan sənsən!-deyib ayağa qalxdı.
Fəxriyyə onların göz=gözə dayanaraq savaşa hazırlaşdıqlarını görüb tez araya girdi.
-Bezdim artıq davanızdan!...
-Bu davanı başladan sənsən, Fəxriyyə, ona gör də qarışma!!!-Elxan sərtcə deyib qızı bir kənara çəkdi.
Fəxriyyə nin onların yumruq savaşını izləməkdən başqa çarəsi qalmadı.Olan-qalan işçilər tökülüşüb onları güc-bəla ilə araladılar..
Hadisələr kənarda göz qoyan və analiz edən Lavin nə düşündüsə tez bankdan çıxdı...
İlqar gecənin bir aləmində özünü Lavinin qarşısında tapdı.
-Xeyir ola illər sonra?!....MART, 2007-Cİ İL.BAKI...
Səhər...
Fəxriyyə sadə makiyajını edə-edə “gecə”ni xatırladı istər-istəməz.Özündən asılı olmadan əsəbiləşdi.
“Bezdim artıq ikinizdən də!...”
Qapının döyülməsi ilə içəriyə atasının girməsini görəndə bədənində gizli gizilti keçdi.
-Bu söz-söhbətlər nə vaxt bitəcək, h?! Nə vaxt qədər sənin adın dillərə dastan olacaq?!-sərt və olduqca soyuq