q tonda soruşdu.
-Ata, mənim günahım yoxdur vallah...
Atasının kəskin baxışlarından sözünü tamalaya bilmədi.Malik qızına daha da yaxınlaşaraq çənəsindən
tutdu.
-Mənə bax. Gözlərimə bax!!! Sən o oğlana üz verməsəydin, bunların heç biri də olmazdı, budur sənin günahın!!!
Atasını onun çənəsini azacıq sıxanda gözləri dolmağa başladı.Malik qəzəblə qızına baxaraq əsəbindən tirmək dərəcəsinə gəlib çatmışdı.
-Ata...Lazım deyil..Eləmə...
-Məni məcbur etmə ki, səni işdən çıxartdırıb evdə otuzdurum!
Kəskin hərəkətlə Fəxriyyənin çənəsini azad edib qapını çırparaq çıxıb getdi.Fəxriyyənin yanaqlarına süzülən göz yaşları sürətlənməyə başladı.Əli ilə ağzını qapadıb çarpayıya çökdü.
-Hər şey sənə görə oldu, əclaf! Elə sənə görə də, Elxan!...Biri mənimlə oyuncaq kimi davrandı, digəri xəyanət elədi...
Anar zalda o baş-bu baş həyəcanla addımlayıb tədirgin səsini yüksəldib soruşdu:
-İlqar, axı bu..necə ola bilər?!...
-Sənə milyon dəfə demişəm ki, üstümə bağırma!
-Şahmatist, Kazanova, qurtarın görüm!-Samir ayağa qalxıb hər ikisinə baxdı.-Bir yolu olmalıdır 100 faiz...
İlqar sakit halı ilə əyləşib gözlərini gah Samirin, gah da Anarın üzrəində cəmləşdirirdi.Ona əsəbiləşən Anar özünü partlamaqdan güclə saxlayırdı.
-Deyəsən bunun heç nə vecinə deyil ee! İlqar, o qız səni hardan tanııyr?! Hardan bilir bütün bunları?!
-Necə ki səni xilas etmişdim vaxtilə, eləcə də onu...
-Nəəə?!-Samirin gözləri hədəqəsindən çıxacaqmış kimi böyüdü.
Anar İlqara başını bulayaraq baxıb ondan açıqlama gözlədi.İlqarın sirr sandıqçasını olduğunu hamıdan yaxş bilirdi.Amma deyəsən İlqarın danışmağa, olan-qalan hər şeyi orralığa tökmək kimi bir niyyəti yox idi.Soyuq baxışlarından bunu anlayan Anar nə edəcəyini bilmirdi artıq.Qışqırsınmı, bağırsınmı?!...
Samir də İlqara qəzəbli idi.Divanda n qalxıb onu yuxarıdan aşağı süzüb Anara tərəf çevrildi.Eyni baxış bir daha təkrarlandı.
-Samir, sən bilməəsn yaxşıdır,-İlqar dilləndi.
-Çox gözəl,-deyib evdən çıxdı.
-İlqar, danışmayacaqsan, bilirəm, amma o