qız məni necə tanıdı?!...
İlqar Anara elə baxdı ki, Anar az qala öz-özündən qorxdu.Jurnal masasına atılan fitişəkil nədənsə diqqətini cəlb etdi.Əlinə götürəndə yerindəcə donub qaldı.
-Bu...
-Sənin əkiz qardaşın...
Anar ağır-ağır əyləşib bir fotoya, bir İlqara baxdı.Nitqi qurumuşdu.Ağzını açmağa çalışırdı, amma nəsə buna maneçilik törədirdi.
-İlqar...Mən...
Onun çaşqın halını soyuq tərzdə izləyən İlqar qalxıb yanında əyləşdi.
-Xatırlamırsan?! Mənə dediyin ilk kəlmələr...”Anam mənə dedi ki, mən onun qanından deyiləm...Axı bu nə deməkdir?!...”
Anar ilan vurmuş kimi dik atılıb ayağa qalxdı.Elə qalxan kimi təkrar əyləşdi. Gzöləri sanki çuxura düşmüşdü.Nəfəsini içəri çəkib bir daha fotoya baxdı.Masaya çrpıb başını əlləri arasına aldı.Titrək barmaları ilə saçlarını qarışdırmağa başladı.
-O qız...Kimdir o?!...
-Lavin...Valideynləri azərbaycanlıdırlar..Moskvada yaşayıb işləyirdilər...
-İlqar, mənə maraqlı deyil o haralıdır...
-90-ci ildə mən 10 yaşlı qız tapdım...Zorlanmış vəziyyətdə...Paltarları çırıq-cırıq...Zibilliyin yanında...Xəstəxanaya yerləşdirib maraqlandım..
Anar İlqarın çətinliklə danışdığını görüb özünə qayıtdı.
-Sən...nəsə demək istəyirsən...
-Onu zorlayan mənim üzv olduğum banda idi...Mən bu hadısəyə görə onlarla davaya girdim...Onsuz da 15 il sürünmüşdüm onların zibil əməlləri ucbatından, təkrar yenə sürünməyə məhkum qaldm...Moskva küçələri...Soyuq, qarlı, yağışlı...Sən bunu başa düşə bilməzsən, Anar, öznü zorlama...Mən heç kimə arzulamıram...
-Bəs...bəs sonra?!...O qız...
-Valideynləri qızlarının başına gələn utanc dolu hadisədən ürəkləri dözmədi.Mən onu evimdə saxladıb ona həyat verməyə çalışdım...O vaxtlar evimi hələ əlimdən almamışdılar...Qızın halını danışmaq istəmirəm...Yarım ildən sonra xaricdə yaşayan əmisinin səsi gəlib çıxdı..
İlqar davam edə bilməyib cəld zalı tərk elədi...
“İlahi!...İlqar, sən.. o qızı sevirdin vaxtilə, yoxsa necə?!..”
Fəxriyyənin halszlığını görən Fida narahat səslə soruşdu:
-Fəxriyyə,