, yaxşısan?!...
-Hə,-kədərlə deyib gülümsəyə çalışdı.
Nicat Fəxriyyə baxıb ağzını açmaq istədi, amma deyəcəyi sözlər elə havada asılıb qaldı.İçəriyə dəvətsiz girən Anarı görən kimi əsəbiləşib ayağa qalxdı.Qarşısına keçib gözlərinə baxdı.
-Nə var yenə?! Nə istəyirsən, hə?! Bezmədin qızı narahat etməkdən?!Onsuz da qızın adını çıxartmısan!...
-Bu-sənin problemin deyil!-deyib əli ilə sinəsindən itələdi.
Fəxriyyə heç nə olmamış kimi ona baxıb səsini azacıq qaldırdı.
-Bizi tək buraxın...
Onlar çıxıb getdikdən sonra Fəxriyyə qalxb onun qarşısına keçdi.
-Nə var?! Yenə nə edəcəksən?!-quru səslə soruşdu.
-Fəxriyyə, mən...
Danışmaq iqtidarını itirərək qızın gözlərinə baxdı.Fəxriyyə tələsik gözlərini ondan yayındırıb 2-3 addım gerilədi.
-Sözünü de və get...
Anar mıxlanmış ayaqlarını güclə qopardıb ona doğrulandı.
-Mən...bacarmıram...Bu-məndən asılı deyil...
-Sən nə çərənləyirsən?!...
-Mən...səni başqaları ilə görməyə dayana bilmirəm...İstəmirəm, başa düş...
-Gözüm aydın! Mənə nə?! Mən sənin oyuncağın deyiləm ki, mənimlə istədiyin kimi davranasan!-..
Fəxriyə hər sözü xüsusi vurğu deyib tamamlasa da səsindəki titrəyiş hiss olunurdu.Hər nə qədər öznü soyuq aparmağa çalışsa da onun gözlərində itirdi.
-Fəxriyyə, belə danışma...Sənə yaraşmır bu...
-Məni bu hala sən gətirdin, Anar...
Anar ani hərəkətlə qızın qolundan yapışıb özünə sıxdı.Fəxriyyə onu itələməyə çalışsa da alınmadı.
-Burax..Burax məni..Burax deyirəm...
-Sən kimsən axı?! Kim?! Nədir sənin başqalarından fərqin?!...
Anar daha çox özünə əsəbiləşirdi.
-Sən adam olana oxşamırsan deyəsən! Bu-rax deyirəm!...
Fəxriyyə çabalamağa çalışsa da dodaqlarına gələn istilikdən qolları boşaldı.Anar əllərini qızın belinə dolayıb təzədən dodaqlarının dadına baxmağa başladı.Fəxriyyə əllərini qaldırıb Anarın üzünə apardı.
-Lazım...deyil...
-Özünü aldadırsan,-deyib boynunu öpməyə başladı
-İstəmirəm, -desə də əllərini boynuna dolayaraq gözlərini yumdu.
Anar təkrar dodaqlarına yumuldu.Fəxriyyə qarşılqı versə də,