beynində atasınn dedikləri dolaşırdı.Güc tapıb Anara şillə vurraraq onu özündən itələdi.Hirslə kabineti tərk edib ayaqyoluna doğru yürüməyə başladı.Saxlamağa çalışdığı göz yaşları damcılanaraq süzülürdü.Fidan onun halını görüb ardınca gəlməyə başladı.
-Fəxriyyə, nə oldu?! Nə deyib o sənə?! Neylədi yenə?!
-Fidan, rahat burax məni,-deyib özünü içəri atdı.
Fidan tələsik içəri girərək qız-qadın işçilərə baxış atdı.Hamısı çoxbilmiş ifadə ilə çıxdıqdan sonra Fəxriyyə nin göz yaşları selə dönüb daha da sürətlə axmağa başladı.Yerə çöküb barmağını dişşlədi.Fidan bir anlıq özüün itirsə də, tələsik dizlərini yerə atıb qızı bərk-bərk qucaqladı.
-Şşş...Sakitləş...Keçəcək hamısı...
-Keçməyəcək...Canım yanır, bilmirəmm niyə...Amma yanır, çox pis yanır....
Anar gözlərini Fəxriyyənin masasından ayırmırdı.Qapının açılması ilə çevrilərək içəri girənə baxdı.Nicat üzbəüz dayanıb yumruqlarını düyünlədi.
-Sənin işin-gücü ancaq qızları yoldan çıxartmaqdır deyəsən! Əl çək qızdan! Onu nə hala gətirdin, bax və gör! Fəxriyyə belə deyildi, sən elədin hər şeyi...
-Sənin Fidana olan hisslərini anlamaqda çətinlik çəkirəm desəm heç yanılmaram,.kəskin şəkildə deyib çıxdı.
Anar öz kabineinə doğru yol alırdı ki, qarşısında Elxanı gördü.Onun qəzəbli baxışlarına başını bulayaraq keçib getmək istəyəndə Elxan barmaqlarını qoluna keçirtdi.
-Nə var yenə?!...
-Sənin dərsini vermək mənə borc olsun, Anar!...
-Nə bacarırsan, nəyə gücün çatırsa, onu da elə..İcazə verirəm!-deyib qolunu azad elədi.
Kabinetə girib yorğunluğu ilə əyləşdi.Başını işlə qatmağa çalışırdı, amma alınmırdı.Elə hey boş-boşuna gözlərini sənədə zillləyib qalırdı.
“Axı nə olub mənə?!...Son olanlar..”
-Xeyr ola, Anar?! Yenə beynin hansı planı fikirləşir görəsən?!-Orxan güclü kinayə ilə soruşub gözlərini qıyd.
-Sənə qalmayıb.İşinlə məşğul ol!
Sevil yarana biləcək gərginliyi hiss edib səsini çıxartdı.
-Xahiş edirəm, lazım deyil...
-Sən qarışma!...
Orxanın kobud cavabı Anarı özündən necə çıxartdısa sənədləri zərblə masaya